Μια φορά και έναν καιρό ήταν το Προσεχώς Παρελθόν και το Παρόν. Για πολύ καιρό ζούσαν στο ίδιο δωμάτιο, είχαν μία ιδιαίτερη σχέση.
   Ώσπου μια μέρα, το Προσεχώς Παρελθόν, άνοιξε την πόρτα και έφυγε, κλειδώνοντας 3 φορές και πετώντας τα κλειδιά στα σκουπίδια. Άλλαξε όνομα, έγινε απλώς Παρελθόν και μπήκε στη διπλανή πόρτα, όπου ζούσε κάποιο άλλο Παρόν.
   Το Παρόν έμεινε κλειδωμένο στο δωμάτιο, στεναχωρήθηκε, έκλαψε, πόνεσε αλλά μια μέρα ανάρρωσε, έγινε καλά. Ώσπου μια μέρα, αποφάσισε να μετακομίσει σε άλλο δωμάτιο.
   Το Παρελθόν, λοιπόν, άφησε την πόρτα ανοιχτή στο άλλο δωμάτιο και χτύπησε την πόρτα στο Παρόν.
   "Είμαι το Παρελθόν, άνοιξέ μου."
   "Δεν μπορώ", αποκρίθηκε το Παρόν.
   "Θέλω να μετακομίσεις πίσω, δίπλα σε εμάς. Κι εγώ σε ένα χρόνο θα μετακομίσω πολύ πιο μακριά. Έλα πίσω να μου κάνεις παρέα και τη μέρα που θα φύγω να μου πεις ένα αντίο." είπε το Παρελθόν.
    "Δεν γίνεται Παρελθόν, είσαι σε άλλο Παρόν τώρα."
   "Ένα αντίο μόνο" απάντησε το Παρελθόν πάλι.
   "Το αντίο το είπες όταν μετακόμισες δίπλα. Λυπάμαι. Αντίο από τώρα Παρελθόν." είπε το Παρόν με σιγανή φωνή.