Και έφυγες

   Τα σιχαίνομαι τα αντίο. Αλήθεια, τα σιχαίνομαι. Τα απεχθάνομαι, τα μισώ πώς το λένε.
Μισώ τους αποχαιρετισμούς και όλα αυτά τα γλυκόπικρα λόγια. "Να προσέχεις". "Καλό δρόμο". "Πάρε με όταν φτάσεις". Φυσικά και θέλω να με πάρεις όταν φτάσεις. Απλώς θα προτιμούσα να ήσουν εδώ. Να σου λέω "μείνε" κι εσύ να μένεις.
   Αλλά φεύγεις. Πάντα φεύγεις.
Απεχθάνεσαι τα πάντα και τα ποτέ, λες, αλλά ποτέ δεν έχεις μείνει.
    Και ξέρεις κάτι; Αυτό το πρωινό, που έβρεχε κι εγώ έμεινα στο αυτοκίνητο και σε κοιτούσα να φεύγεις, με πόνεσε. Με πόνεσε περισσότερο κι από τότε που έφυγες από την πόλη. Με πόνεσε χίλιες φορές περισσότερο, γιατί ξέρω πως αυτή τη σκηνή θα την ξαναζήσω άλλες χίλιες φορές. Κάθε φορά που θα έρχεσαι, θα σου λέω να μένεις κι εσύ θα πρέπει να ξαναφύγεις.
Με πόνεσε γιατί σε χρειαζόμουν. 
   Και σε κοιτούσα. Σε κοιτούσα να σέρνεις τη βαλίτσα και να φεύγεις. Στάθηκες για λίγο έξω απ'το σταθμό και γύρισες να με κοιτάξεις. Σου έκανα νεύμα "πήγαινε", και γύρισα το κεφάλι μου για δυο δευτερόλεπτα να σκουπίζω τα μάτια μου. Κι όταν ξαναγύρισα να σε κοιτάξω, είχες φύγει. Αν αυτή η αναθεματισμένη σκηνή είχε soundtrack, θα είχε σίγουρα αυτό.

Για εσένα

   Σαν παιδί, έχω μοναδικές και παράξενες αναμνήσεις. Θυμάμαι τα Σαββατοκύριακα που περνούσα στο σπίτι της γιαγιάς μου. Γάλα με coco pops, ψωμί με βούτυρο (μόνο με βούτυρο, γιατί έτσι μου άρεσε) και παιδικά από τις εννιά μέχρι τη μία το μεσημέρι. Θυμάμαι τις εκδρομές μας στα προάστια της Αττικής. Θυμάμαι που πηγαίναμε οι δυο μας και τρώγαμε σε κάποια ταβέρνα τις Κυριακές. Θυμάμαι τη συγκεκριμένη ταβέρνα, που παίρναμε πάντα μια μερίδα κατσικάκι με πατάτες και μια σαλιγκάρια. Ναι, σαλιγκάρια. Σ'ευχαριστώ γιαγιά που με έμαθες να τρώω σαλιγκάρια και να μην λέω ότι είναι αηδία. Σ'ευχαριστώ για όλες τις μοναδικές αναμνήσεις.

  Θυμάμαι όταν η γιαγιά πήγαινε σε μνημόσυνα πάντα κρατούσε το τσουρεκάκι για μένα, και μου το έδινε να το πάρω την Δευτέρα στο σχολείο. 

   Και, μάντεψε, γιαγιά. Τώρα τρώω το τσουρέκι από το δικό σου μνημόσυνο. 

   Να ξέρεις, γιαγιά, έχω τον δικό σου καναπέ πια στο σπίτι μου. Και καμιά Κυριακή, τρώω coco pops και ψωμί με βούτυρο βλέποντας παιδικά στα κρυφά. 

   Να ξέρεις, δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωί πριν την κηδεία σου, που έπινα καφέ και διάβαζα σε κάποιο φυλλάδιο του Χαμόγελου το σημείωμα του μικρού Αντρέα. 

   Και σαν σήμερα, 9 του Νοέμβρη, ο Αντρέας το είχε γράψει αυτό στο ημερολόγιό του. Και χθες, πάλι έπεσε στα χέρια μου το σημείωμα αυτό. Τι σύμπτωση.

   Και το θυμάμαι σαν να 'ταν σήμερα. Να μου μιλάς γι'αυτό το παιδί λες και το γνώριζες, και να θαυμάζεις αυτό που ξεκίνησε. 

   Και ξέρω, γιαγιά, πως όλα αυτά που γράφω δεν έχουν καμία συνοχή, αλλά σήμερα κάτι με έχει πιάσει και θέλω να τα βγάλω από μέσα μου. Στο χαρτί. 

  

   

(Α)συναρτησίες

Α, κοίτα! Οι προβολές του blog μου είναι σαν μια συνάρτηση sinc.
Α, η σχολή θα με τρελάνει.
Ποια σχολή; Αφού δεν έχω πάει μια εβδομάδα.

Όταν ξέρεις πως κάτι κακό περιμένει στη γωνία, τι κάνεις;
Όταν αποφεύγεις να περπατήσεις ως αυτή τη γωνία, είναι κακό ε;
Λένε να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας.
Δηλαδή αν εσύ φοβάσαι τα έντομα, για παράδειγμα, και ξέρεις πως μια πελώρια κατσαρίδα παραμονεύει μόλις στρίψεις, θα πας; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΑΣ. Θα βρεις άλλο δρόμο.
Κι όταν δεν βρίσκεις άλλο δρόμο;
Στο δικό μου φαίνεται ξεκάθαρα η μπλε ταμπέλα με το κόκκινο τετραγωνάκι. "ΑΔΙΕΞΟΔΟ".
Το μόνο πέρασμα είναι προς τα μπρος.

Εγώ τους φόβους μου θα τους αντιμετωπίσω, όσο χρόνο κι αν μου πάρει περιμένοντας πριν τη γωνία.

Και μετά, τι;
Και μετά τη γωνία έρχονται κι άλλες γωνίες.


!

?

Βρισκω τη λιστα που ειχα φτιάξει τότε, το Μάιο.
Βάζω το house of cards.
Αυτη η λιστα είναι γεματη απο radiohead.
Βάζω και τα δυο ακουστικά.
Παραξενο για μενα, αφου πάντα φοβαμαι να βαλω και τα δύο.
Βαζω τα χερια πισω απο το κεφάλι και τα αφηνω να βουλιαξουν μεσα στο μαξιλάρι.
Και γαμω τις κινηματογραφικες σκηνές.
Η καμερα να με τραβάει απο ψηλά  στο ημίφως και σιγα σιγά να απομακρύνεται. Το πλανο θα ξεκινάει απο τα πρησμενα μου μάτια, θα ξεζουμάρει σε όλο μου το πρόσωπο και λιγο αργότερα σε ολο μου το σωμα που εχει αφεθει στο ζεστό στρωμα.
Τωρα που το σκέφτομαι και το Life in a glass house θα ταιριαζε.
Να τα ακουσεις και τα δύο κομματια.
Και μετα αυτη τη σκηνη τι;
Οπα, κάτσε.
Αν η μιζερη ζωη μου γινόταν ταινία ποια θα με υποδυόταν;
Εγω φυσικά. Ποια αλλη με ξερει καλύτερα; Για την ακρίβεια, ποια αλλη εχει ζησει αυτα που εζησα;
Γραφω γρηγορα να μην χασω τον ειρμο μου.
Μιζερη. Γιατι μιζερη ε;
Γιατι ετσι ειναι η ζωη μου. Μιζερη με μικρες εκλαμψεις χαρας.
Σαν εμενα ειναι η ζωη μου.
Ηρεμη, σε γενικες γραμμες, με μικρες και μεγαλες εκρηξεις γεματες ενταση.
Ετσι τα βλεπω τωρα τα πραγματα. Απαισιοδοξα.
Και τι συμπτωση! Μπηκε το optimistic.
Πάλι Radiohead, μην τα ρωτάς. Παντού κολλανε οι άτιμοι.
Μην σου πω θα βαλω να παίξουν Radiohead και στο γαμο μου.
Πλακα θα χε.
Ρε χθες ειδα στον υπνο μου οτι παντρευομουν. Μη ρωτησεις ποιον και τα λοιπά.
Ημουνα, λεει, αγχωμενη γιατι δεν είχα βρει με το γαμπρό τραγούδι να χορέψουμε.
Και τελικα δεν παντρευτηκα. Αφού ξυπνησα. Ασε που ελεγα απο μεσα μου "τι μαλακια πάω να κάνω;".
Ακυρο αυτο πριν ηταν το Pyramid Song. Τωρα το βαλα το Optimistic.

Αυτη η επαναφορα στη νυχτερινή σιωπή οταν βγαζεις τα ακουστικά και σταματαει η μουσική. Ειναι σαν να ξυπνας απο όνειρο. Οχι απο εφιάλτη. Απο ονειρο καλο που θα θελες να ναι πραγματικότητα.

Ναι, έχω ονειρα απλα εχω σκαλωσει καπου και δεν ξερω που.

Σκιές.

Κλεινω τα μάτια και σκεφτομαι να τρεχω με το αυτοκίνητο τα ξημερώματα με τους radiohead παρέα στη διαπασών.

"Το κύμα" μπηκε τωρα.
Το χω δυο φορες στη λίστα. Μαλλον ειχα ξεχασει την πρώτη.


Ξημερωνει Δευτέρα δεκαεφτά.
Να μην ξεχασω να το ανεβασω στο μπλογκ.
Υ.Γ. (ή Υ.Σ. όπως μου το γραψαν μια φορά): I'm a child of heartbreak.

Όπως το γραψα το στειλα

Ράντομ άξες θοτς.
Μ'αρεσει να γράφω αγγλικές λέξεις στα ελληνικά αλλά μου σπάει και τα νεύρα γιατί τα χέρια σου δεν ξέρουν που να πατήσουν.
Τα πλήκτρα του λάπτοπ είναι βρώμικα.
DONATE NOW!
Χα, θα σε μπερδέψω.
Δες καλά το βίντεο κλιπ, τώρα το ανακάλυψα.
Τι άλλο υπάρχει εκεί; Ο θάνατος.
Αλλά δεν με νοιάζει.
Λες είμαι έξυπνη.
Ακόμα αναρωτιέμαι.
Πολλές φορές νιώθω χαζή.
Κάνω λίστα με τα άρθρα. Θα καταλάβω ποια είναι δικά σου.
Όταν τα διαβάζω τα φαντάζομαι με τη φωνή σου. Αυτά τα χειρόγραφα όμως.
Στα άλλα όμως, μπαίνει μια άγνωστη γνώριμη φωνή και μου διαβάζει.
Δεν λέω τίποτα.
Θα σε μπερδέψω.

Μην παραδώσεις τον εαυτό σου στο βάρος της αγάπης. https://www.youtube.com/watch?v=euzfvcjwqf4
Γουατέβερ.
Να το πάλι.
Αυτό με τα Αγγλικά.

Πονάω. Ή πεινάω. Ξέρω γω; Μπορεί να ναι και πείνα.
Προχθες με ειδα σου ειπα και αισθάνθηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου κοκαλιάρα.
Προχθές, δηλαδή όχι ακριβώς προχθές αλλά δεν μπορώ να ξέρω με ακρίβεια τις ημέρες γιατί κυλάνε ΓΡΗΓΟΡΑ και τέλος πάντων δεν ήταν προχθές! Προάλλες.
Τις. Προάλλες.
Μ'αρέσει να κόβω τις λέξεις και τις προτάσεις.
και έχει πλάκα όταν στέλνεις τελείες. Σκάλωσα, σκάλωσες, αλλά έχει πλάκα.
Αλάσκα σημαίνει εκεί που σκάει το κύμα. Ψάξτο.
Θα μενες ποτέ στην Αλάσκα; Αφου θα μενες στην Ισλανδία.
Χα.
Πάγος.
Να το στείλω; Θα το στείλω.
Περιμένω απάντηση, αλλά να'ναι μονο για λίγο. 

I'm in trouble (cause it's May)

   5 π.μ.
   Πάω να βγάλω με βρεγμένα χέρια την μπρίζα της τοστιέρας. Η μπρίζα κρέμεται και φαίνονται τα καλώδια μέσα από το πλακάκι του τοίχου.
   "Είμαι πολύ μικρή για να πεθάνω. Και μάλιστα τόσο χαζά. Έχω πολλά πράγματα να κάνω" σκέφτηκα και τελικά σκούπισα τα χέρια μου.
   Μου έφτιαξα 2 τοστ (τη σπεσιαλιτέ κάθε φοιτητή). Με βούτυρο. Όπως μου τα 'φτιαχνε η γιαγιά όταν ήμουν μικρή. Αναπολώ τις στιγμές αυτές. Που ήμουν μικρή και δεν είχα έγνοιες και προβλήματα και όλα ήταν έτοιμα για μένα.
   Συνειδητοποιώ ξαφνικά πως μικρά ήμασταν ρομποτάκια φτιαγμένα για να διαβάζουν,να πηγαίνουν σχολείο, φροντιστήριο, χορό, μπάσκετ, να τρώνε, να κοιμούνται. Και κάπου στα 15 χρόνια "λειτουργίας" κάποιος μας βάζει ένα έξτρα χαρακτηριστικό: να αισθανόμαστε. Και τότε παύουμε να είμαστε, εν μέρει ρομπότ. Και γινόμαστε κάτι σαν πραγματικοί άνθρωποι, με συναισθήματα, με ανάγκες.
   Παύση.
   Με αναγκάζω να φάω. Το στομάχι μου στο πρώτο τοστ φωνάζει "ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΩ ΑΛΛΟ!".
   Τρώω.
   Το μυαλό παραμερίζει τις σκέψεις του φαγητού και μου φωνάζει, με διατάζει να σκεφτώ τι θα κάνω.
   ...
   Τελικά τρώω και το δεύτερο.
   Πριν με κοίταζα στο καθρέφτη. Το χρώμα μου χλωμό, το δέρμα μου θαμπό. Αισθάνομαι παγιδευμένη. Στις σκέψεις μου.
Στις σκέψεις των άλλων.
Στα συναισθήματά μου.
Στα συναισθήματα των άλλων.
Στις συνθήκες.
   Αναρωτιέμαι: οι άλλοι δεν βλέπουν ότι είμαι χάλια; Και αμέσως μου απαντάω: Είσαι κάτι σαν κλόουν. Ένας πολύχρωμος, (χαζο)χαρούμενος κλόουν. Κάνεις κόσμο να γελάει, κάνεις κόσμο να φοβάται καμιά φορά, και τελικά όταν γυρνάς σπίτι και βγάζεις τα χρώματα είσαι ένας γκρίζος άνθρωπος. Δεν αφήνεις τους άλλους να δουν πως είσαι χάλια.

   Καμιά φορά αναρωτιέμαι που να 'χεις κρύψει μέσα στο σπίτι σου αυτό που σου έγραψα προχθές. Και τι θα το κάνεις.
   Το φαντάζομαι χωμένο κάπου ανάμεσα στα βιβλία της σχολής.


   (Ήταν πρώτο στα προτεινόμενα του YouTube κι από την ώρα που άρχισα να γράφω το ακούω συνεχόμενα. Και στο είπα, έχω κόλλημα με τις παρενθέσεις.)

Τροχάιο

Θα θελα να ήμουν σε μια πλατεία κάποιας μακρινής μεγαλούπολης.
Θα θελα, σαν σκηνή από ταινία, ο κόσμος να περνάει, να διαγράφει χρωματιστές γραμμές γύρω μου.
Θα θελα να ξεπρόβαλλες κάπου από το πλήθος και να σταματούσαν όλα.
Να με τύλιγες σα γαλάζια γραμμή.
Να με πάρεις από αγκαλιές χωρίς ουσία.
Και τα χείλη μας να ενωθούν μέχρι να σβήσουν όλες οι γραμμές του κόσμου.
Ένα αμάξι περνώντας να παίζει το Under Your Spell των Desire.