Exposed

"Μέρες μετά σκέφτηκα πως αυτός ο άνθρωπος μου ρουφάει όλη μου τη δύναμη. 
Ήθελα εκείνο το βράδυ να φύγω. Να τον αφήσω στον καναπέ και να φύγω με την πρόφαση "Έχω δουλειές", όπως άλλωστε είχε κάνει κι εκείνος. 
Αλλά δεν μπορούσα. Όχι γιατί ψηνόταν στον πυρετό αλλά γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μου δεν ήταν έτοιμο να τον αφήσει ακόμα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχω απωθημένα από αυτόν.
Γιατί όσες υποσχέσεις και να έδωσε εκείνη τη νύχτα που κοιμήθηκα αγκαλιά με έναν άνθρωπο ,που η σάρκα του έκαιγε και είχε ανάγκη από παρέα, δεν τήρησε καμία. Πάντα πίστευα ότι θα υπηρχε κι αλλη νυχτα. Κι αλλο πρωινό που θα ξυπνούσα με το στήθος του στην πλάτη μου. Και εγω για αλλη μια φορα πιστεψα πως αυτη τη φορα θα ηταν διαφορετικά. Και πως εχει αλλαξει, πως καταλαβε τι νιώθω για εκεινον και θελει να ανταπωδωσει. 
Μα για τουτον τον άνθρωπο θα είμαι παντα εκεινη η νυχτα του μηνα που κάνει το κέφι του. Και για μένα θα είναι πάντα οι 29 νύχτες που πεθαίνω. 

Και τον χρειαζομουν. Διαολε, τον χρειαζομουν! Και καθε φορα που τον σκεφτομαι το στομαχι μου σφίγγεται σε μέρη. Εχω ξεχασει ολα τα κακα, μα το γεγονός οτι δεν θα εχουμε ποτε αυτό που ειχε πιο παλια με καποια αλλη με σκοτώνει. Γιατι θα μπορουσαμε. Αλλά δεν ενιωθε. 
Ετσι δεν είναι; στις σχεσεις το πανω χερι εχει αυτος που νιωθει τα λιγότερα. Και αυτος που νιωθει τα πολλα, στην προκειμενη περιπτωση εγω, μενει απ εξω και περιμενει, περιμενει, περιμενει..."

Ένα πόστ χωρίς τραγούδι, γιατί κανένα δεν ταιριάζει με το mood μου. 

Ξανά και ξανά

*διαβάζεται καλύτερα με back track αυτό. Ναι, το long version.*

 Μετά από ταινίες, κρασιά, τσιγάρα και αγκαλιές στον καναπέ, μας παίρνει ο ύπνος.

Πρώτα εσένα, γιατί ήσουν κουρασμένος και μετά από ώρες εμένα. 

Γιατί καθόμουν και σε χάζευα και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι σε έχω δίπλα μου, σε απόσταση αναπνοής. Μέσα στο λιγοστό πρωινό φως που έμπαινε από τις γρίλιες σε παρατηρούσα καθώς κοιμόσουν. Τη γραμμή του σώματός σου, το λαιμό σου, τα βλέφαρά σου που ήταν σφαλισμένα. Ανέπνεα με το ρυθμό της αναπνοής σου. Πόσο θα θελα να αποκοιμόμουν κάθε βράδυ με αυτή τη μυρωδιά του κορμιού σου.

   Μετά από ώρα, χαζεύοντας μία το ταβάνι και μία εσένα καταφέρνω και κλείνω τα μάτια μου, ήρεμη επιτέλους που περάσαμε τη νύχτα μαζί, αλλά έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι αύριο θα πρέπει να φύγεις.

   Το πρωί ξυπνάω με απροσδόκητα πολύ χώρο για εμένα στο κρεβάτι. Δεν είσαι δίπλα μου. Σηκώνομαι έντρομη και ψάχνω όλα τα δωμάτια του σπιτιού. 

   Έφυγες. 

   Θέλω να κλάψω μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος κι όταν ξυπνήσω να είσαι πάλι δίπλα μου. Γίνεται;

   Τινάζομαι ξαφνικά. Νιώθω ένα χέρι πάνω από την μέση μου. Νιώθω γένια στον αυχένα να με γαργαλάνε απαλά.

   Είσαι εδώ. Θεέ μου, είσαι εδώ. Ήταν απλά ένα όνειρο.

   Γυρνάω, σε κοιτάω που κοιμάσαι πάλι. Σε φιλάω μες τον ύπνο μου και επιστρέφω κι εγώ στον δικό μου, πραγματικά ήρεμη αυτή τη φορά. Γιατί είσαι εδώ. 

Καληνύχτα κι ας μην το δεις ποτέ. 

Κακό mood.

   Σεπτέμβρης. Πρωτοβρόχια, τα φύλλα πέφτουν, ο ουρανός έχει λίγα σύννεφα, τα πράγματα κυλάνε ήρεμα, ρομαντισμός στο φουλ. Και κάπου εδώ βάζω ένα μεγάλο ΝΟΤ.
   Αυτός ο καταραμένος μήνας που λέγεται Σεπτέμβριος, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περιέχει την μοναδική μέρα που τείνει να τον κάνει γίνει λίιιιγο καλύτερο - τα γενέθλιά μου, είναι ένας κατά τ'άλλα σκατένιος μήνας. Βρέχει ασυστόλως (στην πόλη που μένω τώρα - ναι ναι το ξέρω πως εσείς εκεί στα νότια ακόμα πάτε για μπάνιο), αρχίζει η εξεταστική (back track το "Πόσα χρωστάω" της Χρύσπας), αρχίζει νέο ακαδημαϊκό έτος (Μαέστρο, το ίδιο soundtrack KAI εδώ) και γενικά είναι ένας μήνας κατά τον οποίο βάζουμε όλοι ένα κάρο resolutions και μόλις έρθει ο Ιούνιος έχουμε καταφέρει ένα μεγάλο πανέμορφο ΤΙΠΟΤΑ.
   Ναι, κυρίες και κύριοι, ο πεσιμισμός ρέει άφθονος στις φλέβες μου αυτή την περίοδο. Sorry guys, αλλά τα γεγονότα με ανάγκασαν.
   Παρ'όλ'αυτά (dammit, ελπίζω να το έγραψα σωστά), εδώ και πόσο καιρό έχω αυτό το feeling ότι κάτι καλό είναι στο δρόμο, και δεν εννοώ τον ντελιβερά με τα σουβλάκια. Δεν έχει έρθει ακόμα βέβαια, αλλά εντάξει βρε αδερφέ βρήκε λίγο κίνηση στο δρόμο.
Και όταν έρθει, θέλω να οδηγήσω ως το πιο ψηλό σημείο της πόλης μαζί του, να υψώσω το μεσαίο μου δάχτυλο σε ό,τι και σε όποιον (αυτό ξαναπές το, ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ) με στεναχώρησε στο παρελθόν, ναι και σε σένα, και μετά να ζήσω όλα αυτά που ΘΕΛΩ και ΠΡΕΠΕΙ να ζήσω. Αγκαλιά με αυτό το "καλό" που λέγαμε πιο πάνω.
Και σε αυτό το τελειωτικό κεφάλαιο της εφηβικής μου ζωής, καθώς θα κλείνω σιγά σιγά την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, θέλω το soundtrack να είναι αυτό.

Καπνός και στάχτη

Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο. Κοιτάζω τα απέναντι μπαλκόνια. Κλειστά τα παράθυρά.
Χαζεύω τις απέναντι πολυκατοικίες. Χαζεύω την πόλη.
Ακούω μία αντρική φωνή από το πεζοδρόμιο. Σου μοιάζει. Την ακολουθώ. Σκύβω να δω αν είσαι εσύ.
Δεν είσαι. Σου μοιάζει. Είναι σαν να σε βλέπω και να σε ακούω παντού. Κάθε μέρα.
Φυσάω τον καπνό θυμωμένη.
Σβήνω το τσιγάρο και μπαίνω πάλι μέσα στο σπίτι.
Όσα ξέρει το τσιγάρο δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, λένε.

Ξαπλώνω εκεί που ξαπλώναμε αγκαλιά και κοιτάζω το ταβάνι.
Και σκέφτομαι... Σκέφτομαι... Σκέφτομαι...
Μπορεί και να μετανιώνω.
Και τι δε θα έδινα για μια μόνο μικρή στιγμή μαζί σου.
Έστω για μία αγκαλιά.

Και θυμώνω πάλι.

Πότε θα φύγεις από μέσα μου σαν τον καπνό που ξεφυσάω;
Πότε θα σε σβήσω από το μυαλό μου σαν τσιγάρο;
Και φεύγεις.

Και μετά ξανάρχεσαι... Γιατί μάλλον δεν έφυγες ποτέ.

Γιατί η Δευτέρα είναι η χειρότερη ημέρα

Μισω τις Δευτέρες.
Οχι γιατί ειναι Δευτέρες. Η αρχη μιας νεας ταλαιπωρίας, της εβδομάδας.
Αλλα γιατι τις περνουσαμε μαζί. Γιατι ξαπλωνα πανω σου και ακουγα την καρδια σου. Γιατι λέγαμε βλακείες και χασκογελούσαμε. Γιατι βλεπαμε αγκαλιά τηλεόραση μεχρι να νυσταξουμε.
Γιατι η Τρίτη μας έβρισκε αγκαλιά στο κρεβάτι.
Και το πρωί που επρεπε να φυγω σου ελεγα καλημέρα και σου έδινα ενα φιλί ενω εσυ κοιμόσουν και ανυπομονούσα πότε θα σε ξαναδώ.


Και πανω απ'όλα, μισω τον εαυτο μου που σε θυμάμαι τέτοιες μέρες. Τις Δευτέρες που βλεπω πια τηλεόραση μονη μου. Που δεν γελάω. Που κοιμάμαι μονη μου. Που ξυπναω μονη μου. 

   Πρώτα είναι οι αγκαλιές. Αυτές που κλειδώνουν τέλεια.
Αυτές που, όταν το πηγούνι ακουμπάει στο σβέρκο, όταν στέρνο με στέρνο ενώνονται , όταν τα χέρια ακουμπούν πλάτη και λαιμό, η καρδιά σου χτυπά δυνατά. Τόσο που μπορείς σχεδόν να την ακούσεις. Κι είναι και το μυαλό, που αδειάζει και μένει μόνο μία σκέψη. Μια σκέψη που παίρνει τη μορφή του.
   Αυτές λοιπόν οι αγκαλιές δεν ξεπερνούν τίποτα άλλο. Ούτε τα φιλιά, ούτε το σεξ.
   Κι όταν βραδιάζει, το κεφάλι σου ακουμπάει στο στήθος του και οι χτύποι της καρδιάς σας σιγά σιγά συγχρονίζονται. Τα δάχτυλά σας μπλέκονται ή τα δικά του χαϊδεύουν τα μαλλιά σου. Κάθεστε έτσι με τις ώρες και συζητάτε για παλιές αναμνήσεις, αστείες στιγμές και μελλοντικά σχέδια.
   Σηκώνεις το κεφάλι. Σε κοιτάει στα μάτια. Απλές λέξεις σε κάνουν και τα χάνεις.
Το βλέμμα του, ηλεκτρισμός στα δικά σου μάτια. Το άγγιγμά του, ρεύμα που χτυπάει το σώμα σου.
   Και όταν τελικά το φως του ήλιου τρυπώσει μέσα στο σπίτι απ'τα παράθυρα κι εσείς ξυπνήσετε, τα χείλη ψελλίζουν μόνο "καλημέρα" και μετά μπλέκονται μεταξύ τους.