Σεπτέμβρης. Πρωτοβρόχια, τα φύλλα πέφτουν, ο ουρανός έχει λίγα σύννεφα, τα πράγματα κυλάνε ήρεμα, ρομαντισμός στο φουλ. Και κάπου εδώ βάζω ένα μεγάλο ΝΟΤ.
Αυτός ο καταραμένος μήνας που λέγεται Σεπτέμβριος, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περιέχει την μοναδική μέρα που τείνει να τον κάνει γίνει λίιιιγο καλύτερο - τα γενέθλιά μου, είναι ένας κατά τ'άλλα σκατένιος μήνας. Βρέχει ασυστόλως (στην πόλη που μένω τώρα - ναι ναι το ξέρω πως εσείς εκεί στα νότια ακόμα πάτε για μπάνιο), αρχίζει η εξεταστική (back track το "Πόσα χρωστάω" της Χρύσπας), αρχίζει νέο ακαδημαϊκό έτος (Μαέστρο, το ίδιο soundtrack KAI εδώ) και γενικά είναι ένας μήνας κατά τον οποίο βάζουμε όλοι ένα κάρο resolutions και μόλις έρθει ο Ιούνιος έχουμε καταφέρει ένα μεγάλο πανέμορφο ΤΙΠΟΤΑ.
Ναι, κυρίες και κύριοι, ο πεσιμισμός ρέει άφθονος στις φλέβες μου αυτή την περίοδο. Sorry guys, αλλά τα γεγονότα με ανάγκασαν.
Παρ'όλ'αυτά (dammit, ελπίζω να το έγραψα σωστά), εδώ και πόσο καιρό έχω αυτό το feeling ότι κάτι καλό είναι στο δρόμο, και δεν εννοώ τον ντελιβερά με τα σουβλάκια. Δεν έχει έρθει ακόμα βέβαια, αλλά εντάξει βρε αδερφέ βρήκε λίγο κίνηση στο δρόμο.
Και όταν έρθει, θέλω να οδηγήσω ως το πιο ψηλό σημείο της πόλης μαζί του, να υψώσω το μεσαίο μου δάχτυλο σε ό,τι και σε όποιον (αυτό ξαναπές το, ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ) με στεναχώρησε στο παρελθόν, ναι και σε σένα, και μετά να ζήσω όλα αυτά που ΘΕΛΩ και ΠΡΕΠΕΙ να ζήσω. Αγκαλιά με αυτό το "καλό" που λέγαμε πιο πάνω.
Και σε αυτό το τελειωτικό κεφάλαιο της εφηβικής μου ζωής, καθώς θα κλείνω σιγά σιγά την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, θέλω το soundtrack να είναι αυτό.
Αυτός ο καταραμένος μήνας που λέγεται Σεπτέμβριος, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περιέχει την μοναδική μέρα που τείνει να τον κάνει γίνει λίιιιγο καλύτερο - τα γενέθλιά μου, είναι ένας κατά τ'άλλα σκατένιος μήνας. Βρέχει ασυστόλως (στην πόλη που μένω τώρα - ναι ναι το ξέρω πως εσείς εκεί στα νότια ακόμα πάτε για μπάνιο), αρχίζει η εξεταστική (back track το "Πόσα χρωστάω" της Χρύσπας), αρχίζει νέο ακαδημαϊκό έτος (Μαέστρο, το ίδιο soundtrack KAI εδώ) και γενικά είναι ένας μήνας κατά τον οποίο βάζουμε όλοι ένα κάρο resolutions και μόλις έρθει ο Ιούνιος έχουμε καταφέρει ένα μεγάλο πανέμορφο ΤΙΠΟΤΑ.
Ναι, κυρίες και κύριοι, ο πεσιμισμός ρέει άφθονος στις φλέβες μου αυτή την περίοδο. Sorry guys, αλλά τα γεγονότα με ανάγκασαν.
Παρ'όλ'αυτά (dammit, ελπίζω να το έγραψα σωστά), εδώ και πόσο καιρό έχω αυτό το feeling ότι κάτι καλό είναι στο δρόμο, και δεν εννοώ τον ντελιβερά με τα σουβλάκια. Δεν έχει έρθει ακόμα βέβαια, αλλά εντάξει βρε αδερφέ βρήκε λίγο κίνηση στο δρόμο.
Και όταν έρθει, θέλω να οδηγήσω ως το πιο ψηλό σημείο της πόλης μαζί του, να υψώσω το μεσαίο μου δάχτυλο σε ό,τι και σε όποιον (αυτό ξαναπές το, ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ) με στεναχώρησε στο παρελθόν, ναι και σε σένα, και μετά να ζήσω όλα αυτά που ΘΕΛΩ και ΠΡΕΠΕΙ να ζήσω. Αγκαλιά με αυτό το "καλό" που λέγαμε πιο πάνω.
Και σε αυτό το τελειωτικό κεφάλαιο της εφηβικής μου ζωής, καθώς θα κλείνω σιγά σιγά την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, θέλω το soundtrack να είναι αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου