Πρώτα είναι οι αγκαλιές. Αυτές που κλειδώνουν τέλεια.
Αυτές που, όταν το πηγούνι ακουμπάει στο σβέρκο, όταν στέρνο με στέρνο ενώνονται , όταν τα χέρια ακουμπούν πλάτη και λαιμό, η καρδιά σου χτυπά δυνατά. Τόσο που μπορείς σχεδόν να την ακούσεις. Κι είναι και το μυαλό, που αδειάζει και μένει μόνο μία σκέψη. Μια σκέψη που παίρνει τη μορφή του.
Αυτές λοιπόν οι αγκαλιές δεν ξεπερνούν τίποτα άλλο. Ούτε τα φιλιά, ούτε το σεξ.
Κι όταν βραδιάζει, το κεφάλι σου ακουμπάει στο στήθος του και οι χτύποι της καρδιάς σας σιγά σιγά συγχρονίζονται. Τα δάχτυλά σας μπλέκονται ή τα δικά του χαϊδεύουν τα μαλλιά σου. Κάθεστε έτσι με τις ώρες και συζητάτε για παλιές αναμνήσεις, αστείες στιγμές και μελλοντικά σχέδια.
Σηκώνεις το κεφάλι. Σε κοιτάει στα μάτια. Απλές λέξεις σε κάνουν και τα χάνεις.
Το βλέμμα του, ηλεκτρισμός στα δικά σου μάτια. Το άγγιγμά του, ρεύμα που χτυπάει το σώμα σου.
Και όταν τελικά το φως του ήλιου τρυπώσει μέσα στο σπίτι απ'τα παράθυρα κι εσείς ξυπνήσετε, τα χείλη ψελλίζουν μόνο "καλημέρα" και μετά μπλέκονται μεταξύ τους.
Αυτές που, όταν το πηγούνι ακουμπάει στο σβέρκο, όταν στέρνο με στέρνο ενώνονται , όταν τα χέρια ακουμπούν πλάτη και λαιμό, η καρδιά σου χτυπά δυνατά. Τόσο που μπορείς σχεδόν να την ακούσεις. Κι είναι και το μυαλό, που αδειάζει και μένει μόνο μία σκέψη. Μια σκέψη που παίρνει τη μορφή του.
Αυτές λοιπόν οι αγκαλιές δεν ξεπερνούν τίποτα άλλο. Ούτε τα φιλιά, ούτε το σεξ.
Κι όταν βραδιάζει, το κεφάλι σου ακουμπάει στο στήθος του και οι χτύποι της καρδιάς σας σιγά σιγά συγχρονίζονται. Τα δάχτυλά σας μπλέκονται ή τα δικά του χαϊδεύουν τα μαλλιά σου. Κάθεστε έτσι με τις ώρες και συζητάτε για παλιές αναμνήσεις, αστείες στιγμές και μελλοντικά σχέδια.
Σηκώνεις το κεφάλι. Σε κοιτάει στα μάτια. Απλές λέξεις σε κάνουν και τα χάνεις.
Το βλέμμα του, ηλεκτρισμός στα δικά σου μάτια. Το άγγιγμά του, ρεύμα που χτυπάει το σώμα σου.
Και όταν τελικά το φως του ήλιου τρυπώσει μέσα στο σπίτι απ'τα παράθυρα κι εσείς ξυπνήσετε, τα χείλη ψελλίζουν μόνο "καλημέρα" και μετά μπλέκονται μεταξύ τους.
