Ξανά και ξανά

*διαβάζεται καλύτερα με back track αυτό. Ναι, το long version.*

 Μετά από ταινίες, κρασιά, τσιγάρα και αγκαλιές στον καναπέ, μας παίρνει ο ύπνος.

Πρώτα εσένα, γιατί ήσουν κουρασμένος και μετά από ώρες εμένα. 

Γιατί καθόμουν και σε χάζευα και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι σε έχω δίπλα μου, σε απόσταση αναπνοής. Μέσα στο λιγοστό πρωινό φως που έμπαινε από τις γρίλιες σε παρατηρούσα καθώς κοιμόσουν. Τη γραμμή του σώματός σου, το λαιμό σου, τα βλέφαρά σου που ήταν σφαλισμένα. Ανέπνεα με το ρυθμό της αναπνοής σου. Πόσο θα θελα να αποκοιμόμουν κάθε βράδυ με αυτή τη μυρωδιά του κορμιού σου.

   Μετά από ώρα, χαζεύοντας μία το ταβάνι και μία εσένα καταφέρνω και κλείνω τα μάτια μου, ήρεμη επιτέλους που περάσαμε τη νύχτα μαζί, αλλά έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι αύριο θα πρέπει να φύγεις.

   Το πρωί ξυπνάω με απροσδόκητα πολύ χώρο για εμένα στο κρεβάτι. Δεν είσαι δίπλα μου. Σηκώνομαι έντρομη και ψάχνω όλα τα δωμάτια του σπιτιού. 

   Έφυγες. 

   Θέλω να κλάψω μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος κι όταν ξυπνήσω να είσαι πάλι δίπλα μου. Γίνεται;

   Τινάζομαι ξαφνικά. Νιώθω ένα χέρι πάνω από την μέση μου. Νιώθω γένια στον αυχένα να με γαργαλάνε απαλά.

   Είσαι εδώ. Θεέ μου, είσαι εδώ. Ήταν απλά ένα όνειρο.

   Γυρνάω, σε κοιτάω που κοιμάσαι πάλι. Σε φιλάω μες τον ύπνο μου και επιστρέφω κι εγώ στον δικό μου, πραγματικά ήρεμη αυτή τη φορά. Γιατί είσαι εδώ. 

Καληνύχτα κι ας μην το δεις ποτέ. 

Κακό mood.

   Σεπτέμβρης. Πρωτοβρόχια, τα φύλλα πέφτουν, ο ουρανός έχει λίγα σύννεφα, τα πράγματα κυλάνε ήρεμα, ρομαντισμός στο φουλ. Και κάπου εδώ βάζω ένα μεγάλο ΝΟΤ.
   Αυτός ο καταραμένος μήνας που λέγεται Σεπτέμβριος, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι περιέχει την μοναδική μέρα που τείνει να τον κάνει γίνει λίιιιγο καλύτερο - τα γενέθλιά μου, είναι ένας κατά τ'άλλα σκατένιος μήνας. Βρέχει ασυστόλως (στην πόλη που μένω τώρα - ναι ναι το ξέρω πως εσείς εκεί στα νότια ακόμα πάτε για μπάνιο), αρχίζει η εξεταστική (back track το "Πόσα χρωστάω" της Χρύσπας), αρχίζει νέο ακαδημαϊκό έτος (Μαέστρο, το ίδιο soundtrack KAI εδώ) και γενικά είναι ένας μήνας κατά τον οποίο βάζουμε όλοι ένα κάρο resolutions και μόλις έρθει ο Ιούνιος έχουμε καταφέρει ένα μεγάλο πανέμορφο ΤΙΠΟΤΑ.
   Ναι, κυρίες και κύριοι, ο πεσιμισμός ρέει άφθονος στις φλέβες μου αυτή την περίοδο. Sorry guys, αλλά τα γεγονότα με ανάγκασαν.
   Παρ'όλ'αυτά (dammit, ελπίζω να το έγραψα σωστά), εδώ και πόσο καιρό έχω αυτό το feeling ότι κάτι καλό είναι στο δρόμο, και δεν εννοώ τον ντελιβερά με τα σουβλάκια. Δεν έχει έρθει ακόμα βέβαια, αλλά εντάξει βρε αδερφέ βρήκε λίγο κίνηση στο δρόμο.
Και όταν έρθει, θέλω να οδηγήσω ως το πιο ψηλό σημείο της πόλης μαζί του, να υψώσω το μεσαίο μου δάχτυλο σε ό,τι και σε όποιον (αυτό ξαναπές το, ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ) με στεναχώρησε στο παρελθόν, ναι και σε σένα, και μετά να ζήσω όλα αυτά που ΘΕΛΩ και ΠΡΕΠΕΙ να ζήσω. Αγκαλιά με αυτό το "καλό" που λέγαμε πιο πάνω.
Και σε αυτό το τελειωτικό κεφάλαιο της εφηβικής μου ζωής, καθώς θα κλείνω σιγά σιγά την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, θέλω το soundtrack να είναι αυτό.