Ένα τέλος και μία αρχή

   Η απουσία μου είναι μεγάλη από αυτό το μπλογκ.
   Ο λόγος; Τακτοποιούμαι ακόμα στο νέο μου σπίτι, εκτός Αθήνας, και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τις αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Με άλλα λόγια, συνηθίζω τη νέα μου ζωή.
   Πριν πολλούς μήνες είχα αρχίσει μία "σειρά" από αναρτήσεις, το "έρωτας με την πρώτη φωτιά". Η συγκεκριμένη ιστορία, για να πω την αλήθεια, που ήταν ένα αποκύημα της τεράστιας παράξενης φαντασίας μου, αντικατόπτριζε το πώς περίμενα να είναι η ζωή μου φέτος. Από μία πολύ καταθλιπτική και συνάμα ρομαντική πλευρά θα έλεγα.
   Και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορώ να την τελειώσω. Γιατί δεν μου ήρθε τίποτα όπως ήλπιζα να είναι.
   Αυτό είναι το άσχημο αλλά και ταυτόχρονα καλό που έχει η ζωή. Είναι απρόβλεπτη. Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Από εκεί που πετάς στα σύννεφα ξαφνικά προσγειώνεσαι ανώμαλα στο έδαφος και το αντίστροφο, βέβαια. Από κει που είσαι "στα πατώματα" κάτι συμβαίνει και πετάς ξανά.
   Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Τα σκαμπανεβάσματα της ζωής είναι γνωστά σε όλους.
Ίσως κατά βάθος δεν θέλω να τελειώσω και την ιστορία αυτή, όπως την έχω στο κεφάλι μου. Γιατί με πληγώνει το πως κάποια πράγματα δεν δούλεψαν.
 

   Κάποια στιγμή θα ήθελα πολύ να γράψω για 2-3 πολύ έντονες συναισθηματικά στιγμές της ζωής μου, αλλά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να εκφράσω ό,τι ακριβώς ένιωσα.
 

   Το τέλος της ιστορίας επιγραμματικά:
Ο Βασίλης και η Εριέττα ζουν ερωτευμένοι στην Αλεξανδρούπολη. Είναι μαζί γύρω στον ένα χρόνο όταν ο Βασίλης φεύγει για να κάνει το αγροτικό του. Η σχέση τους καλά κρατεί, όμως. Όταν τελειώνει, δυσκολεύεται να βρει δουλειά στην Ελλάδα και αποφασίζει να φύγει για την Αγγλία. Της προτείνει να φύγουν μαζί, όμως η Εριέττα δεν μπορεί να αφήσει τις σπουδές της. Έτσι χωρίζουν.
   Ο Βασίλης φεύγει μα κανείς τους δεν αντέχει αυτή την κατάσταση. Μιλάνε περιστασιακά. Μετά από δύο μήνες η Εριέττα αποφασίζει να πάει να τον βρει στο Λονδίνο. Φεύγει χωρίς να το πει σε κανέναν και μετά την άφιξή της καταρρέει στο αεροδρόμιο. Δεν έχει δει όμως ότι ο Βασίλης είναι λίγο πιο πέρα και είναι έτοιμος να φύγει για Ελλάδα. Την βλέπει και φεύγει τρέχοντας από τον γκισέ για να την αγκαλιάσει. Εκείνη όμως δεν τον έχει δει. Ξαφνικά λιποθυμά.
  Είναι έγκυος.
  Αργότερα στο νοσοκομείο ξυπνά και τον βλέπει.
  Χάπι έντ.

Landing in London

   Δεν πήγαινε άλλο. Ο πόνος που της είχε προκαλέσει την έκανε να κλαίει κάθε βράδυ. Δεν άντεχε σε αυτή τη σκέψη. Θα πήγαινε να τη δει. Απρόσκλητος. Να ζητήσει συγγνώμη για τη συμπεριφορά του και να τη χαιρετήσει.
   Εννέα ολόκληρες ώρες ταξιδιού προσπαθούσε να μαζέψει τις σκέψεις του, να δει τι θα της πει. Έτρεμε ολόκληρος. Το στομάχι του είχε γίνει κόμπος.
   Στο μυαλό του έπαιζε συνεχώς η τελευταία τους σκηνή. Δύο μήνες σχεδόν πριν, όταν του ανακοίνωσε πως σε λίγο καιρό θα έφευγε για Λονδίνο. Το ήξερε, λέει, εδώ και ένα χρόνο αλλά δεν ήθελε να του το πει μην τον στεναχωρήσει για να μπορεί να συγκεντρωθεί την τελευταία χρονιά του σχολείου. Όταν το έμαθε έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Δεν ήθελε να την πληγώσει πάλι. Προσποιήθηκε τον άνετο. "Εντάξει, ό,τι έγινε έγινε. Από δω και πέρα ο καθένας τη ζωή του."
   Η απάντησή της ήταν μια γερή βρισιά. "Έλα μωρέ, μικροί ήμασταν. Δεν ήμασταν και ερωτευμένοι. Απλά τα είχαμε". Δεν ήξερε τι έλεγε. Έξι ολόκληρα χρόνια τα πετούσε έτσι. Ούτε ένα, ούτε δύο. Έξι.
   Τον χαστούκησε και έφυγε.

   Μόλις έφτασε το λεωφορείο κατηφόρησε προς το σπίτι της. Καλοκαίρι, ερημιά.
   Δεν είδε το αυτοκίνητό τους παρκαρισμένο απ'έξω. Κάπου θα'χουν πάει, σκέφτηκε.
   Χτύπησε την πόρτα με χέρια που τρέμουν.
   Η γιαγιά της άνοιξε. "Καλώς τον" με ενα αμυδρό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη της. Χαμόγελο που έκρυβε όμως και λύπη. "Κάθισε" είπε δείχνοντας την καρέκλα.
   Δεν μιλούσε. Σκάναρε το χώρο με τα μάτια του μήπως και τη δει.
   Του είπε την αλήθεια.
   "Άκου μικρέ. Ξέρω πως την αγαπάς. Αλλά την πλήγωσες. Έφυγε με κατακόκκινα μάτια από δω"
  "Έφυγε;" ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά του.
  "Έχουνε δυο εβδομάδες που φυγαν..."
   Του κόπηκαν τα πόδια. Όπως ένας ετοιμοθάνατος βλέπει όλη του τη ζωή μέσα στα τελευταία του δευτερόλεπτα, έτσι κι αυτός είδε τα πάντα από την αρχή στα μάτια του. Το πρώτο φιλί, την πρώτη φορά, την τελευταία φορά, το χαστούκι, τους τσακωμούς, τα πάντα.
   "Ένα... τηλέφωνο. Έχετε ένα τηλέφωνό τους;"
   "Με πήραν πριν λίγες μέρες αλλά δεν κράτησα τον αριθμό. Είπαν θα με ξαναπάρουν." Έκανε μια μικρή παύση. "Την άκουσα αγόρι μου, δεν είναι καλά."
   Ζαλίστηκε.

   Πήρε το κορμί του και το έσυρε μέχρι το σταθμό των ΚΤΕΛ για να γυρίσει πίσω στην πρωτεύουσα. Χωρίς μυαλό, χωρίς καρδιά, σχεδόν χωρίς σφυγμό.

Life is about...

Ζωή είναι όλα τα έντονα συναισθηματα. Η ευτυχία, η λύπη, ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, ο θυμός, η αγωνία.
Ζωή είναι το δυνατό γέλιο, το δυνατό κλάμα που σου κόβουν την ανάσα.
Ένα όμορφο χαμόγελο και δύο ανοιχτά μάτια.
Αυτά τα υπέροχα δευτερόλεπτα λίιιιιγο πριν το πρώτο φιλί. Η αμηχανία.
Ζωή είναι ο θυμός που νιώθεις για τα σημερινά γεγονότα. Στα οποία, όμως, δεν είσαι τίποτα άλλο παρά ένας θεατής.
Είναι η νότα που πιάνεις άψογα καθώς τραγουδάς.
Το αγαπημένο σου κομμάτι από ένα τραγούδι.
Η αγαπημένη σου σκηνή από μία ταινία.
Ζωή είναι η ευτυχία του να ξεχνάς και να ξεχνιέσαι.
Ο πόνος στα πόδια σου από τα τακούνια και τον χορό.
Η κλειστή φωνή σου μετά από ώρες ουρλιαχτού.
Ζωή είναι οι βραδιές στην παραλία, αγκαλιά με αυτούς που πραγματικά είναι φίλοι σου, με μπύρες και τσιγάρα στο χέρι.
Ζωή είναι εκείνο το απερίγραπτο συναίσθημα όταν κάποια στιγμή πραγματοποιείται μία ευχή σου.
Όταν ακούς όμορφα λόγια, που ίσως να'ναι και ψεύτικα.
Αλλά ακόμα κι αν είναι ψεύτικα, εσένα δεν σε νοιάζει. Τα πιστεύεις.
Γιατί ζεις στο τώρα. Και όπως είπε και ο Γκάντι, ο Θεός μας έδωσε τον έλεγχο αυτής της στιγμής, και όχι της επόμενης. Δεν θέλεις πια να προβλέπεις το μέλλον και είσαι αφοσιωμένος/η στην παρούσα στιγμή.
Κι έτσι τα χιλιόμετρα γίνονται χιλιοστά, μία ανάσα.
Και οι εφιάλτες γίνονται "όνειρα γλυκά". 
Κι έτσι περνάνε οι μέρες.

Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού. Τη βρήκε να κοιμάται στον καναπέ, σκεπασμένη με μία κουβέρτα.
"Κοίτα τι γαλήνια που κοιμάται.

Κάποτε ευχόμουν να ανοίξω τα μάτια μου και να τη βρω ξαπλωμένη στο ίδιο μαξιλάρι να με κοιτάζει.
Να ξυπνήσω ένα πρωί και να την αγγίξω εστω και για λίγο, να της δώσω ένα φιλί. Να δω το χαμόγελό της να λάμπει πιο πολύ κι απ'τον ήλιο έξω.
Και να που έγινε πραγματικότητα."
Την πήρε στα χέρια του και την κουβάλησε μέχρι το δωμάτιο. Μόλις τη σήκωσε, άνοιξε τα μάτια της και του χαμογέλασε. Τύλιξε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του και του έδωσε ένα μικρό φιλί στα χείλη.

Την άφησε απαλά στο κρεβάτι, λες και ήταν το πιο ακριβό και εύθραυστο κρύσταλλο. Την σκέπασε, κι ύστερα έφυγε.

Όταν ένας κύκλος κλείνει...

   Ανοίγω μια μικρή παρένθεση στην ιστορία "Έρωτας με την πρώτη φωτιά" (αποκύημα της φαντασία μου με μία πολύ μικρή δόση αλήθειας και πραγματικότητας) για να γράψω κάτι μικρό για το σχολείο.
   Σχολείο: για τους περισσότερους μία επίγεια κόλαση, μία φυλακή.
   Το λατρέψαμε, το μισήσαμε, κοινωνικοποιηθήκαμε, παίξαμε, χτυπήσαμε, ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, βρίσαμε.

   Μόλις σήμερα συνειδητοποίησα ότι τον Σεπτέμβρη δεν θα ξαναπάω σχολείο. Η στιγμή που περίμενα καιρό έρχεται. 
  Στεναχωρήθηκα. Ή καλύτερα στεναχωριέμαι.
  Ξέρω πως έρχονται άλλα καλύτερα χρόνια, τα φοιτητικά. Αλλά όλα αυτά τα καλά που μας έδωσε το σχολείο; Όλα αυτά που μάθαμε; Και δεν μιλάω για αριθμούς, εξισώσεις και ένα σωρό κουραφέξαλα που μετά από μία εβδομάδα δεν θυμόμαστε. Αλλά για τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε. Τις πλάκες με τους συμμαθητές, τα αστεία, τις συγκινίσεις, τους πραγματικά καλούς καθηγητές, τις εκδρομές και τα τραγούδια.

   Ανήκω στη μικρή ομάδα παιδιών που άλλαξαν σχολικό περιβάλλον (για πολλούς και διάφορους λόγους) την τελευταία χρονιά.
   Θα ήθελα πολύ να ήμουν με τους παλιούς μου συμμαθητές τούτη τη χρονιά. Να πηγαίναμε όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη πενθήμερη, να κάναμε κοπάνες παρέα τα πρωινά στα Έβερεστ, να χαιρόμασταν τις τελευταίες μας στιγμές σε αυτή τη μικρή φυλακή. Πραγματικά θα το ήθελα.  Στο νέο μου σχολείο όμως γνώρισα φανταστικά άτομα και αξιόλογους καθηγητές, έκανα πλάκες παρά το "αυστηρό περιβάλλον" του σχολείου. Πήγα στα Γιάννενα αντι για τη Θεσσαλονίκη. Εκανα με νέους φίλους κοπάνες και χάρηκα τόσο πολύ αυτές τις λίγες ώρες γέλιου!


   Γενικά, δεν πιστεύω πολύ στο "όλα για κάποιο λόγο γίνονται". Τώρα τελευταία είμαι της άποψης ότι "ΕΣΥ φτιάχνεις τη ζωή σου όπως θες, μπορείς και όπως νομίζεις πως σου αξίζει". Οι αναποδιές φέρνουν αναποδιές και οι καλές στιγμές ακόμα καλύτερες.
   Όμως αυτή η μεγάλη και απρόσμενη αλλαγή  πιστεύω πως έγινε για κάποιο σκοπό. Μου έκανε πολύ καλό. Και γι'αυτό θα μου λείψει το σχολείο. Και τα δύο σχολεία καλύτερα. Γιατί με έκαναν αυτό που είμαι τώρα.


Θα έβαζα κάτι καλύτερο, αλλά: 1. έχει γυριστεί στο σχολείο μου και 2. κάποιοι στίχοι έχουν νόημα...

Καλή επιτυχία σε όλους εμάς που δίνουν Πανελλήνιες. Να περνάτε καλά, να ζείτε κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή και να τη θυμάστε... 
Και ίσως να τα πούμε κάπου αλλού...

Έρωτας με την πρώτη φωτιά - Το ταξίδι (I)

   Περνάω υπέροχα.
   Όντως μου δείχνει την πόλη. Με πάει παντού. Στα πιο μικρά καφέ, στα ωραιότερα μπαρ, βόλτα στο φάρο, στο βυζαντινό υδραγωγείο. Πάμε στο Διδυμότειχο, όπου δεν είχα πάει ποτέ και στο πανέμορφο κάστρο του.
   Επισκεπτόμαστε σχεδόν όλα τα μουσεία του νομού. Στο εθνολογικό μουσείο της Θράκης, στο ιστορικό στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης, στο μουσείο φυσικής ιστορίας και σε άλλα πολλά.
   Με κάνει να αγαπήσω την πόλη αυτή, που στην αρχή μισούσα. Οξύμωρο, πάντως. Ήθελα τόσο πολύ να φύγω από την Αθήνα, τόσο πολύ να σπουδάσω στη μοριακή βιολογία, αλλά μισούσα τόσο πολύ την Αλεξανδρούπολη. Ίσως επειδή είναι δίπλα στα σύνορα και ένιωθα την τεράστια απόσταση που με χωρίζει από τους δικούς μου.
   Κάθε Παρασκευή που τελειώνουμε από τη σχολή, πηγαίνουμε και κάπου. Τα Σαββατοκύριακα είναι εξαιρετικά αφιερωμένα σε εμάς, γιατί τις καθημερινές βλεπόμαστε ελάχιστα.
   Το χειμώνα πάνω κάνει κρύο. Όμως όσο είμαι δίπλα του και νιώθω τη ζεστασιά των ματιών του δεν κρυώνω ποτέ.
   Αυτά τα μάτια του... Το πιο όμορφο καστανό του κόσμου όλου.
   Τον θέλω. Κάθε μέρα και πιο πολύ.
   Με φροντίζει, με προστατεύει. Ίσως και να με αγαπάει.
   Περνούν μήνες και κανείς μας δεν έχει πει "σ' αγαπώ". Μπορεί και να είναι πολύ τυπική φράση πια. Πιθανόν να μην εκφράζει τόσο αληθινά συναισθήματα.
   Μία Παρασκευή, τον Απρίλιο, τον περιμένω να έρθει να με πάρει.
   Χτυπά την πόρτα.
   Ανοίγω, τον φιλάω τρυφερά και βλέπω το πρόσωπό του να λάμπει από χαρά.
   "Τι έγινε;" ρωτάω χαμογελώντας πλατιά.
   "Ετοιμάσου"
   "Έτοιμη είμαι! Πού πάμε σήμερα;" αναρωτιέμαι.
   "Κι όμως δεν είσαι έτοιμη! Το πού πάμε είναι μυστικό..." μυστήριο ο Βασίλης.
   "Τι εννοείς δεν είμαι έτοιμη; Πανέτοιμη είμαι! Φύγαμε!"
   "Χμ... Φτιάξε βαλίτσα."
   Τα χάνω, συχνό φαινόμενο όταν βρίσκομαι κοντά του.
   Δεν ρωτάω. Είμαι πολύ περίεργη όμως.

   Καθώς ετοιμάζω λίγα ρούχα και κάποια καλλυντικά, σκέφτομαι. Θα πάμε κάπου για το Σαββατοκύριακο. Πού όμως; Κάπου εδώ κοντά λογικά. Μήπως στη Σαμοθράκη; Ή στην συμπρωτεύουσα; Όχι... Η αγωνία μου έχει φτάσει στο κόκκινο.Ο Βασίλης με περιμένει στο σαλόνι μου καπνίζοντας.
   "Πάρε διαβατήριο" μου λέει. Κρατάω ένα πακέτο τσιγάρα καθώς μου το λέει, το οποίο σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκεται στο πάτωμα.
   Νέα σενάρια διασχίζουν το μυαλό μου. Μήπως θα πάμε στο Λονδίνο; Στο Παρίσι; Γιατί δεν μου είχε πει τίποτα;
   Ευτυχώς το διαβατήριό μου δεν έχει λήξει ακόμα, αφού το είχα χρησιμοποιήσει σε ένα καλοκαιρινό μου ταξίδι.


   Φτάνουμε στο αμάξι και φορτώνοντας τη βαλίτσα μου παρατηρώ και τη δική του στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μαζί με σακούλες γεμάτες τρόφιμα και αναψυκτικά.
   "Πού πάμε;" ρωτάω μόλις βάζει μπρος τη μηχανή. Δεν άντεχα άλλο.
   "Θα δεις, βασίλισσα."
   Αρχίζουμε και κατευθυνόμαστε προς τη μεριά του Έβρου, τον οποίο μετά από ώρα περνάμε. Φτάνουμε στα σύνορα.
   Στα σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας.
   Θεέ μου, με πάει στην Κωνσταντινούπολη.
 
   Μετά από ώρα και από πολλούς ελέγχους στο αυτοκίνητο και τις βαλίτσες, βρισκόμαστε στην άλλη πλευρά.
   Είναι πανέμορφα. Η διαδρομή είναι κουραστική αλλά μαγευτική την περνάμε ακούγοντας μουσική και συζητώντας.
   Γύρω στις τρεις μπαίνουμε στο κέντρο της ιστορικής Πόλης.
   Τα ταξί είναι εκατοντάδες στους, παρά την ώρα, γεμάτους δρόμους της.
   Κουρασμένοι, φτάνουμε σε μία πλατεία, που αργότερα μαθαίνω πως λέγεται Ταξίμ, και στο ξενοδοχείο όπου θα μείνουμε.
   Η Πόλη είναι γεμάτη φώτα και ανθρώπους.


   Μπαίνουμε στο δωμάτιό μας. Η διακόσμηση είναι απίστευτη. Μοντέρνα, με κάποια στοιχεία από την Ανατολή. Στους τοίχους υπάρχουν παντού κάδρα με πανέμορφες φωτογραφίες της Πόλης και της δικής μας Αγίας Σοφίας.
   Τακτοποιούμαστε και σε λίγη ώρα βρισκόμαστε αγκαλιά στο κρεβάτι.
   "Δεν έχω λόγια..." ομολογώ καθώς αντικρίζω τα πανέομορφα μάτια του ξαπλωμένη στο μαξιλάρι.
   "Εγώ δεν έχω λόγια. Για το πώς με κάνεις να νιώθω..." απαντά. Εύστοχο.
   Σιωπή.
   Φιλί.
   Και μετά πάλι σιωπή.
   "Θα σου πω κάτι. Δεν ξέρω πώς θα το πάρεις, αλλά πρέπει να στο πω. Μπορεί και να σου φανεί ευτελές, ή αστείο. Αλλά θα στο πω." ψιθυρίζει και το ελάχιστο φως που μπαίνει από το παράθυρο μου δίνει τη δυνατότητα να δω τα μάτια του που γυαλίζουν. "Ξέρεις, είμαστε στην Τουρκία." συνεχίζει. "Έχω πολλούς φίλους Τούρκους και με Τουρκική καταγωγή. Μου έμαθαν και λίγο τη γλώσσα τους, ξέρεις. Η πρώτη φράση που μου έμαθαν, όμως, ξέρεις ποια ήταν;"
   "Ποια;..." του χαμογελώ αλλά αγωνιώ. Αν πει αυτό...
   "Το seni seviyorum"
   Σιωπή πάλι.
   "Ξέρεις τι σημαίνει;" αναρωτιέται.
   Ξέρω και πολύ καλά μάλιστα. Δεν είναι δύσκολο.
   "Ναι..." ψιθυρίζω με την ελάχιστη δύναμη που έχω.
   "Ωραία. Αυτό αισθάνομαι για σένα. Δεν ξέρω αν αισθάνεσαι το ίδιο. Δεν είναι ανάγκη να το πεις και εσύ, έστω στα Ελληνικά. Αλήθεια. Απλά θέλω να το ξέρεις... Αυτό μόνο." 
   Δεν λέω κουβέντα. Απλά του παραδίνομαι...

Πες το σαν να το εννοείς.

   Η παράξενη στιγμή που δύο στίχοι που ανήκουν σε τραγούδι και σε είδος μουσικής που δεν σου αρέσει, σε ακουμπάνε...

Και βρέθηκες εσύ, τότε σε γνώρισα.  Γιατί μέσα από το τσούρμο σε ξεχώρισα. Και σε διέκοπταν τα λόγια μου, συμπλήρωναν τις φράσεις σου, και μάθαινα, χάζευα τις εκφράσεις σου...

Έρωτας με την πρώτη φωτιά - η αρχή

   Πέρασα ένα Σαββατοκύριακο σκεπτόμενη μόνο αυτόν.
   Τι μάτια Θεέ μου!
   Είμαι αγχωμένη πάλι χωρίς κανένα λόγο. Έχω έναν κόμπο, ή καλύτερα γόρδιο δεσμό, στο στομάχι μου. Πρέπει να τον δω...
   Είναι Κυριακή βράδυ. Αρπάζω το κινητό μου και του στέλνω ένα μήνυμα, στον αριθμό που αποθήκευσα κατευθείαν προχθες. Εξάλλου, ποτέ δεν ήμουν καλή με τα τηλεφωνήματα.
   "Οι εξετάσεις μου ήταν καλές. Σ'ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράσταση. Ελπίζω και οι δικές σου να ήταν το ίδιο και καλύτερες. Εριέττα." 
   Το κινητό μου τρέμει μετά από τρία περίπου λεπτά.
   "Είχα απελπιστεί, νόμιζα πως δεν θα με έπαιρνες ποτέ. Χαίρομαι πολύ που οι εξετάσεις σου ήταν καλές. Είδες που δεν χρειαζόταν να αγχώνεσαι; Οι δικές μου δεν ήταν ακριβώς δικές μου αλλά του πατέρα μου. Είναι στο νοσοκομείο. Κι αυτές ήταν εντάξει."
   Τι να κάνω τώρα; Να του απαντήσω; Απαντάω ένα τυπικό "Ελπίζω ο μπαμπάς σου να είναι καλά τώρα" 
   Σχεδόν αμέσως έρχεται ένα νέο γραπτό μήνυμα. "Θα γίνει. Σ'ευχαριστώ, Βασίλισσα."
  Βασίλισσα! Είχα ξεχάσει το νέο μου ψευδώνυμο. Ποτέ κανείς δεν με είχε αποκαλέσει έτσι. Ούτε καν ο μπαμπάς μου.
   "Καλό βράδυ. Εγώ σ'ευχαριστώ." του στέλνω και δεν απαντά.

   Το ίδιοι βράδυ βλέπω φωτιές στο ύπνο μου. Έξω έχει κρύο αλλά εγώ ζεστένομαι. Με ζεσταίνουν οι φωτιές των ματιών του. Ξυπνάω ιδρωμένη...
   Κοιτάζω το κινητό μου για να δω την ώρα. Είναι πέντε παρά το πρωί.
   Κοιμήσου. Έχεις ακόμα ώρα. 
   Παρατηρώ το άσπρο φακελάκι στην πάνω αριστερή γωνία της οθόνης μου.
   Είναι αυτός.
   "Θέλω να σε δω..."
   Τα χάνω για τα καλά. Βλέπω ότι το έστειλε πριν περίπου μισή ώρα και τολμώ να του απαντήσω επί τόπου. Κάθε όρεξη για ύπνο, βέβαια, έχει εξατμιστεί.
   "Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;"
   Απαντάει πάλι σε κλάσματα δευτερολέπτου. "Σκέφτομαι"
   "Αν σκέφτεσαι συχνά στις 5 το πρωί να το κοιτάξεις, είναι σοβαρό" του στέλνω με θάρρος.
   "Θα το κοιτάξω μόνο αν σε δω"
   Αιωρούμαι πάλι. Αισθάνομαι σαν να έχω βγει έξω από το σώμα μου και να πετάω. Κομπλάρω, μέχρι που μου έρχεται ένα άλλο μήνυμα "Βασίλισσα, χρειάζομαι να σε δω. Αλήθεια. Απάντησέ μου..." 
   "Τα έχασα..."  και συνειδητοποιώ ότι αυτός ο άνθρωπος μου δίνει θάρρος.
   "Μπορείς αύριο;" 
   "Εννοείς σήμερα;"
   "Ναι... Μπορείς;"
   "Ναι"

   Είναι Δευτέρα βράδυ και μπαίνω μέσα σε ένα μπαράκι κοντά στο λιμάνι. Τον βλέπω να κάθεται σε μία από τις πολλές μπάρες που κοσμούν γύρω το μαγαζί. Κάθομαι δίπλα του και τον κοιτάζω. Για άλλη μία φορά δύο πανέμορφα μάτια γυρίζουν και με καίνε.
  Σταματάνε οι σκέψεις μου ,όσο ο ένας έχει το βλέμμα του καρφωμένο στον άλλο, για κάποια δευτερόλεπτα.
   "Γεια" λέει και το χαμόγελό του αστράφτει, καθώς σπάει πρώτος τον πάγο της δεύτερης συνάντησης. 
   "Γεια σου" του χαλογελάω και εγώ. Πόσο καιρό, αλήθεια, έχω να χαμογελάσω έτσι εύκολα;
   Αρκετό. Ή μάλλον από τη στιγμή που πήρα τις εξετάσεις στα χέρια μου και έμαθα πως δεν είμαι...
   ΣΤΟΠ! Το μυαλό μου ξαναλειτουργεί και μου λέει να σταματήσω της βλακώδεις σκέψεις.
   "Θα πιεις κάτι;" με ρωτάει. Παρατηρώ ότι πίνει ουίσκι.
   "Χμμ... Θα πάρω μία βότκα με ανανά."
   Σηκώνει το χέρι διακριτικά για να φωνάξει τη σερβιτόρα και παραγγέλνει το ποτό μου.
   "Λοιπόν..." ψελλίζει και μετά σωπαίνει χωρίς καν να συνεχίσει τη φράση.
   Ένα ίχνος χαμόγελου εμφανίζεται στα χείλη μας, ενώ παράλληλα αισθάνομαι τον ηλεκτρισμό που αποπνέει, και ξεσπάμε και οι δύο ταυτόχρονα σε γέλια.
   "Γιατί γελάμε;" τον ρωτάω.
   "Δεν ξέρω! Αισθάνομαι αμήχανα αλλά και πάλι είναι λες και σε ξέρω χρόνια"
   Κλασσική ατάκα, σκέφτομαι. Η πλάκα είναι πως κατά κάποιον τρόπο αισθάνομαι το ίδιο.
   "Ώστε... είσαι γιατρός;" ρωτάω πάλι.
   "Ναι. Δηλαδή φέτος τελειώνω. Εσύ...; Ποτέ δεν μου είπες."
   "Βιολογία. Σπουδάζω Βιολογία."
   "Στο πρώτο έτος." δεν ήταν ερώτηση.
   "Ναι, στο πρώτο." του χαμογελάω και πιάνω το ποτό που μόλις άφησαν στο τραπέζι μου.
   Ανακατεύω κοιτώντας το γυάλινο ποτήρι με σκυμμένο το κεφάλι και πίνω μια μικρή γουλιά. Θεέ μου, αυτή η νύχτα θα χρειαστεί πολύ θάρρος.
   "Αθηναία, να υποθέσω" ούτε αυτό ήταν ερώτηση.
   "Βέρα Αθηναία. Εμ... εσύ;"
    "Από εδώ. Γεννήθηκα στο Παρίσι, μεγάλη ιστορία, αλλά μεγαλωσα εδώ."
   Παρίσι. Χμ... ενδιαφέρον.
   "Έχω χρόνο" του δηλώνω.
   Τα χάνει. "Ε;" απορεί.
   "Έχω χρόνο για να ακούσω τη μεγάλη ιστορία σου"

   Καθόμαστε στο μπαρ μέχρι τις δύο τα ξημερώματα και συζητάμε ο ένας για τη ζωή του άλλου. Σπουδάζει στην Ιατρική στο Δημοκρίτειο (ωστόσο καπνίζει), ο μπαμπάς του είναι και αυτός γιατρός, η μαμά του είναι φαρμακοποιός και έχει μία μικρότερη αδερφή, λίγο πιο μικρή από μένα, που πάει σχολείο. Γεννήθηκε στο Παρίσι, μία πρωτοχρονιά. Οι γονείς του ήταν εκεί για τις γιορτές και εκείνος έτυχε να έρθει νωρίτερα απ'ό,τι τον περίμεναν.
   Ο μπαμπάς του έχει πρόβλημα με την καρδιά του, όπως μου εξομολογήθηκε.

   Του λέω για μένα. Την Αθήνα, τα προβλήματα υγείας που πέρασα κι εγώ τον τελευταίο χρόνο, την οικογένειά μου.

   Ανταλάσσουμε συχνά χαμόγελα και πολλές φορές, όταν κάνω πως κοιτάζω αλλού, αισθάνομαι τα μάτια του πάνω μου. Με αγγίζουν, με χαϊδεύουν, με γαληνεύουν...
Με ηρεμεί τόσο. Δεν είναι το ποτό. Τα ποτά. Είναι αυτός. ΑΥΤΟΣ.

   Στο τέλος πληρώνει όλα τα ποτά μας και ζητά να με πάει σπίτι.
   "Εδώ πιο δίπλα μένω..." του λέω.
   "Ας περπατήσουμε τότε!" είναι τόσο πρόθυμος...
   Καθώς περπατάμε, βλέπω από τις σκιές μας μπροστά στο δρόμο ότι κάνει μια προσπάθεια να αγγίξει το χέρι μου. Θέλω κι εγώ τόσο πολύ... Είναι τρελό. Δεν πάει ούτε μία εβδομάδα που τον γνωρίζω και ο πόθος μου για κείνον αυξάνεται παράλληλα με κάθε δευτερόλεπτο που περνά.
   "Δεν είναι όμορφη πόλη η Αλεξανδρούπολη;" με ρωτά.
   "Το λες γιατί είναι η πατρίδα σου. Κι η Αθήνα όμορφη είναι" αντιφάσκω.
   "Δεν το λέω γιατί είναι η πόλη μου, βασίλισσα. Το λέω γιατί είναι. Όμως... μόνο λίγους μήνες είσαι εδώ. Δεν έχεις δει τίποτα ακόμα!"
   Αφήνει ένα υποννοούμενο για επόμενη συνάντηση να πλανάται στον αέρα. Η είσοδος της πολυκατοικίας όπου μένω είναι τώρα μόλις λίγα μέτρα μακριά.
   "Εδώ είμαστε" του λέω, και ψάχνω για τα κλειδιά στην τσάντα μου.
   Χάνεται λίγο. Σα να λυπάται. "Ε... Να... Θα τα ξαναπούμε έτσι;"
   "Θυμήσου, έχεις μία ολόκληρη πόλη να μου δείξεις..." χαμογελάω πλατιά.
   Το πρόσωπό του φωτίζεται πάλι και το εκτυφλωτικό του χαμόγελο κοσμεί το πανέμορφο πρόσωπό του. "Σ'ευχαριστώ για όλα, βασίλισσα" μου λέει λίγο πριν κλείσω την εξώπορτα.
   "Εγώ σ'ευχαριστώ. Πραγματικά... Καλό βράδυ" απαντάω.
   "Όνειρα γλυκά"


   Η ευχή του πιάνει. Κοιμάμαι γαλήνια. Πραγματικά γαλήνια. Οι φωτιές στα όνειρά μου με ηρεμούν. Δεν με καίνε. Πλέκονται μεταξύ τους και μου θυμίζουν το χρώμα των ματιών του.
   Το πρωί βρίσκω ένα μήνυμά του. Το χαμόγελό μου φτάνει μέχρι τα αφτιά, και πιο πάνω.
   "Πέρασα υπέροχα χθες. Θέλω να σε ξαναδώ"
   Μου αρέσει που κάθε φορά δηλώνει αυτό που θέλει να πει και αυτό που θέλει να κάνει. Αυτός είναι σωστός άντρας, σκέφτομαι. 
   "Καλημέρα. Θα με ξαναδείς..." του απαντάω.Ετοιμάζομαι για να πάω στη σχολή.
   Ανοίγω την κουρτίνα στο σαλόνι. Ο ουρανός είναι κάτασπρος.
   Κρύο...

   Είναι λες και έχει κάνει συμφωνία με τη μοίρα.
   Το πρωί ανοίγω την πόρτα του αμφιθεάτρου και την κλείνω αμέσως, αφού αισθάνομαι ένα χέρι να με τραβάει πίσω από το μπράτσο.
   Από εκεί που πήγαινα για μάθημα βρίσκομαι με το κεφάλι μου ανάμεσα στα δυο του χέρια και τα μάτια του να καρφώνουν τα δικά μου. Παραλύω.
   "Δεν έχει μάθημα σήμερα. Κοπάνα" δηλώνει.
   Βρίσκοντας πάλι τα λόγια μου τον ρωτάω: "Πρώτον, τι κάνεις στο βιολογικό και δεύτερον πού πάμε;"
   Δεν απαντάει. Λέει απλά ένα "Φεύγουμε...". Με τραβάει με το χέρι του και βγαίνουμε εξω από το πανεπιστήμιο.
   Τα χέρια του είναι κρύα. 
   Λένε πως όσοι έχουν κρύα χέρια είναι ερωτευμένοι.

   Καθώς παιρνάμε την μεγάλη σιδερένια πόρτα και βγαίνουμε στο κρύο, τα χέρια του αφήνουν τα δικά μου. Σταματάμε και οι δύο να περπατάμε. Εγώ μένω άναυδη. Χιονίζει. Έχω χρόνια να δω χιόνι... Το θέαμα είναι πανέμορφο.
   Τα χέρια του αυτή τη φορά αγγίζουν το λαιμό μου και κάνουν όλο μου το σώμα να γυρίσει και να αντικρίσει το δικό του. Τα μάτια του πετούν σπίθες και με καίνε για άλλη μία φορά... Με κοιτάζει για λίγη ώρα, που μου φαίνεται αιώνας, μία στα χείλη και μία στα μάτια.
   Και καθώς οι νιφάδες πέφτουν πάνω μας, το ένα του χέρι χαϊδεύει τα μαλλιά μου και σιγά σιγά πλέκεται ανάμεσα τους, καθώς τα τραβά προς τα πίσω. Διακρίνω ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη του, λίγο πριν σκύψει τα μπλέξει με τα δικά μου...
   Και κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία.

Lost in space

Βλέμματα που σε καρφώνουν και μάτια που πετάνε σπίθες...
Αγγίγματα που σε ηλεκτρίζουν...
Παράξενο αυτό το "ρεύμα" του έρωτα.
Σε χτυπάει, κι όμως θες κι άλλο.



Έρωτας με την πρώτη φωτιά-part 2, έρχεται...

Έρωτας με την πρώτη φωτιά-Η γνωριμία

   Συνήθισα πια. Συνήθησα τη ζωή μου εδώ, την καθημερινότητα, το πανεπιστήμιο, το σπίτι μου.
Συνήθισα στη μοναξιά μου. Φαινομενικά έχω φίλους. Έχω δυο φίλες στην Αθήνα, μία φίλη στην Πάτρα, μία φίλη στην Κέρκυρα και μία στα Γιάννενα. Και ίσως κάποιον εκτός Ελλάδος. Μπα. Μάλλον όχι.
   Όλοι οι άλλοι χάθηκαν. Εξάλλου εγώ χάθηκα. Εγώ διάλεξα τον Ιούνιο να έρθω να κάνω παρέα στον Έβρο.
   Εδώ έχω δυο-τρεις συμφοιτητές και συμφοιτήτριες που βγαίνουμε καμιά φορά και πίνουμε, σε ένα μπαρ κοντά στο λιμάνι.

   Κάθομαι στον καναπέ μου χαζεύοντας στην τηλεόραση. Πίνω κρασί και ζεσταίνομαι από το τζάκι. Κάθε βράδυ συγχαίρω τον εαυτό μου που διάλεξα το σπίτι με το τζάκι και όχι το σπίτι με το μεγάλο μπαλκόνι. Τι να το κάνεις το μπαλκόνι στην άλλη παγωμένη άκρη της Ελλάδας άλλωστε;
   Με έχει κυριεύσει άγχος. Οι εξετάσεις μου.

   Κάθομαι στα σκαλιά του νοσοκομείου της Αλεξανδούπολης. Μου είπαν να περιμένω. Στρίβω με τα παγωμένα μου δάχτυλα ένα τσιγάρο και ψάχνω για αναπτήρα. Τον ξέχασα. Το περίπτερο είναι πολύ μακριά και βαριέμαι ελεϊνά να πάω. Πρέπει η νικοτίνη να ποδοπατήσει το άγχος μου. Άμεσα.
   Στην άλλη μεριά των σκαλοπατιών ένας νεαρός κάθεται και ανάβει τσιγάρο.
   Θες άγχος; Όχι. Πήγαινε και ζήτα του φωτιά, με σκουντά το υποσυνείδητό μου.
   Περπατάω με πόδια που τρέμουν ως την άλλη άκρη.
  "Συγνώμη, μήπως έχετε αναπτήρα;"
  Δύο πανέμορφα καστανά μάτια γυρνούν και με κοιτάζουν. Πετάνε φλόγες.
  Δεν νιώθω τα πόδια μου.
  "Ορίστε" αντιγυρίζει φυσώντας λίγο καπνό.
   Τον παίρνω, νιώθω την θέρμη των χεριών του και ανάβω το τσιγάρο μου. 
   Μια ζεστασιά με διαπερνά. Είναι τα μάτια του, τα χέρια του ή ο αναπτήρας του; Κάτι δικό του πάντως...
   "Κάθισε. Κι εσύ εξετάσεις περιμένεις;"
   Κάθομαι χωρίς δεύτερη σκέψη. "Ναι. Εξετάσεις..."
   "Φαίνεσαι αγχωμένη. Μην είσαι. Δεν αξίζει. Μια ζωή έχουμε όλοι."
   "Είμαι η βασίλισσα του άγχους, αν δεν είμαι αγχωμένη δεν αναπνέω."
   Γελάμε κι οι δύο.
   Έχει υπέροχο χαμόγελο. Ειλικρινές. Αληθινό χαμόγελο.
   "Βασίλης. Γιατρός. Μην ανησυχείς. Θα δεις πως όλα θα είναι καλά." λέει και για κάποια νανοσεκόντ όλο μου το άγχος διαλύεται από μια μικρή μαγική φράση.
   "Εριέττα, φοιτήτρια" του δίνω το χέρι και ηλεκτρίζομαι. Δεν είναι στατικός ηλεκτρισμός. Κάτι άλλο είναι... Δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
   "Κι εγώ φοιτητής είμαι. Στο τελευταίο έτος"
   "Εγώ μόλις άρχισα. Δεν σε έχω δει ποτέ." του λέω και με κοιτά παράξενα. "Στη σχολή. Εννοώ στη σχολή. Αν σπουδάζεις εδώ, δηλαδή." συμπληρώνω με έναν πιο-αμήχανο-πεθαίνεις τρόπο.
   "Ναι εδώ σπουδάζω. Μάλλον δεν θα έτυχε... Δεν πατάω και τώρα τελευταία" λέει και οι φλόγες στα μάτια του σβήνουν για λίγο.
   Με σιγοκαίει. Αυτός ο άνθρωπος που μόλις γνώρισα με σιγοκαίει όπως οι φωτιές στα μάτια του. Πάντα με σαγήνευαν οι φωτιές. Ό,τι και να έκαιγαν. Ό,τι και να κατέστρεφαν.
   Το τσιγάρο μου σιγά σιγά τελειώνει.
   "Το άγχος κάνει κακό Εριέττα. Μην το αφήνεις να εισβάλλει στη ζωή σου."
   "Με καθησυχάζεις για λίγο. Παράξενο, αλλά το κάνεις" κρίση ειλικρίνιας. Ωχ, όχι!
   Φυσά τον τελευταίο του καπνό και πετά τη γόπα στα βρεγμένα πλακάκια. "Πρέπει να πάω μέσα. Με περιμένει ο πατέρας μου. Θα χαρώ να σε ξαναδώ δεσποινίδα Αγχωμένη". Βγάζει ένα στυλό από την τσέπη του πουκαμίσου του (Ω! Φοράει πουκάμισο!) και γράφει το κινητό του στο χέρι μου. "Μάλλον το ίδιο θα πρέπει να κάνεις και εσύ. Κάνει κρύο. Αντίο Βασίλισσα."
   Μένω άναυδη. Είμαι όρθια αλλά νιώθω σαν να αιωρούμαι.
  "Γεια" είναι το μόνο που καταφέρνω να ψελίσσω.
   Μου κουνά το χέρι χαμογελώντας.
   Τι χαμόγελο...




[έπεται συνέχεια...]