Βρισκω τη λιστα που ειχα φτιάξει τότε, το Μάιο.
Βάζω το house of cards.
Αυτη η λιστα είναι γεματη απο radiohead.
Βάζω και τα δυο ακουστικά.
Παραξενο για μενα, αφου πάντα φοβαμαι να βαλω και τα δύο.
Βαζω τα χερια πισω απο το κεφάλι και τα αφηνω να βουλιαξουν μεσα στο μαξιλάρι.
Και γαμω τις κινηματογραφικες σκηνές.
Η καμερα να με τραβάει απο ψηλά στο ημίφως και σιγα σιγά να απομακρύνεται. Το πλανο θα ξεκινάει απο τα πρησμενα μου μάτια, θα ξεζουμάρει σε όλο μου το πρόσωπο και λιγο αργότερα σε ολο μου το σωμα που εχει αφεθει στο ζεστό στρωμα.
Τωρα που το σκέφτομαι και το Life in a glass house θα ταιριαζε.
Να τα ακουσεις και τα δύο κομματια.
Και μετα αυτη τη σκηνη τι;
Οπα, κάτσε.
Αν η μιζερη ζωη μου γινόταν ταινία ποια θα με υποδυόταν;
Εγω φυσικά. Ποια αλλη με ξερει καλύτερα; Για την ακρίβεια, ποια αλλη εχει ζησει αυτα που εζησα;
Γραφω γρηγορα να μην χασω τον ειρμο μου.
Μιζερη. Γιατι μιζερη ε;
Γιατι ετσι ειναι η ζωη μου. Μιζερη με μικρες εκλαμψεις χαρας.
Σαν εμενα ειναι η ζωη μου.
Ηρεμη, σε γενικες γραμμες, με μικρες και μεγαλες εκρηξεις γεματες ενταση.
Ετσι τα βλεπω τωρα τα πραγματα. Απαισιοδοξα.
Και τι συμπτωση! Μπηκε το optimistic.
Πάλι Radiohead, μην τα ρωτάς. Παντού κολλανε οι άτιμοι.
Μην σου πω θα βαλω να παίξουν Radiohead και στο γαμο μου.
Πλακα θα χε.
Ρε χθες ειδα στον υπνο μου οτι παντρευομουν. Μη ρωτησεις ποιον και τα λοιπά.
Ημουνα, λεει, αγχωμενη γιατι δεν είχα βρει με το γαμπρό τραγούδι να χορέψουμε.
Και τελικα δεν παντρευτηκα. Αφού ξυπνησα. Ασε που ελεγα απο μεσα μου "τι μαλακια πάω να κάνω;".
Ακυρο αυτο πριν ηταν το Pyramid Song. Τωρα το βαλα το Optimistic.
Αυτη η επαναφορα στη νυχτερινή σιωπή οταν βγαζεις τα ακουστικά και σταματαει η μουσική. Ειναι σαν να ξυπνας απο όνειρο. Οχι απο εφιάλτη. Απο ονειρο καλο που θα θελες να ναι πραγματικότητα.
Ναι, έχω ονειρα απλα εχω σκαλωσει καπου και δεν ξερω που.
Σκιές.
Κλεινω τα μάτια και σκεφτομαι να τρεχω με το αυτοκίνητο τα ξημερώματα με τους radiohead παρέα στη διαπασών.
"Το κύμα" μπηκε τωρα.
Το χω δυο φορες στη λίστα. Μαλλον ειχα ξεχασει την πρώτη.
Ξημερωνει Δευτέρα δεκαεφτά.
Να μην ξεχασω να το ανεβασω στο μπλογκ.
Υ.Γ. (ή Υ.Σ. όπως μου το γραψαν μια φορά): I'm a child of heartbreak.
Βάζω το house of cards.
Αυτη η λιστα είναι γεματη απο radiohead.
Βάζω και τα δυο ακουστικά.
Παραξενο για μενα, αφου πάντα φοβαμαι να βαλω και τα δύο.
Βαζω τα χερια πισω απο το κεφάλι και τα αφηνω να βουλιαξουν μεσα στο μαξιλάρι.
Και γαμω τις κινηματογραφικες σκηνές.
Η καμερα να με τραβάει απο ψηλά στο ημίφως και σιγα σιγά να απομακρύνεται. Το πλανο θα ξεκινάει απο τα πρησμενα μου μάτια, θα ξεζουμάρει σε όλο μου το πρόσωπο και λιγο αργότερα σε ολο μου το σωμα που εχει αφεθει στο ζεστό στρωμα.
Τωρα που το σκέφτομαι και το Life in a glass house θα ταιριαζε.
Να τα ακουσεις και τα δύο κομματια.
Και μετα αυτη τη σκηνη τι;
Οπα, κάτσε.
Αν η μιζερη ζωη μου γινόταν ταινία ποια θα με υποδυόταν;
Εγω φυσικά. Ποια αλλη με ξερει καλύτερα; Για την ακρίβεια, ποια αλλη εχει ζησει αυτα που εζησα;
Γραφω γρηγορα να μην χασω τον ειρμο μου.
Μιζερη. Γιατι μιζερη ε;
Γιατι ετσι ειναι η ζωη μου. Μιζερη με μικρες εκλαμψεις χαρας.
Σαν εμενα ειναι η ζωη μου.
Ηρεμη, σε γενικες γραμμες, με μικρες και μεγαλες εκρηξεις γεματες ενταση.
Ετσι τα βλεπω τωρα τα πραγματα. Απαισιοδοξα.
Και τι συμπτωση! Μπηκε το optimistic.
Πάλι Radiohead, μην τα ρωτάς. Παντού κολλανε οι άτιμοι.
Μην σου πω θα βαλω να παίξουν Radiohead και στο γαμο μου.
Πλακα θα χε.
Ρε χθες ειδα στον υπνο μου οτι παντρευομουν. Μη ρωτησεις ποιον και τα λοιπά.
Ημουνα, λεει, αγχωμενη γιατι δεν είχα βρει με το γαμπρό τραγούδι να χορέψουμε.
Και τελικα δεν παντρευτηκα. Αφού ξυπνησα. Ασε που ελεγα απο μεσα μου "τι μαλακια πάω να κάνω;".
Ακυρο αυτο πριν ηταν το Pyramid Song. Τωρα το βαλα το Optimistic.
Αυτη η επαναφορα στη νυχτερινή σιωπή οταν βγαζεις τα ακουστικά και σταματαει η μουσική. Ειναι σαν να ξυπνας απο όνειρο. Οχι απο εφιάλτη. Απο ονειρο καλο που θα θελες να ναι πραγματικότητα.
Ναι, έχω ονειρα απλα εχω σκαλωσει καπου και δεν ξερω που.
Σκιές.
Κλεινω τα μάτια και σκεφτομαι να τρεχω με το αυτοκίνητο τα ξημερώματα με τους radiohead παρέα στη διαπασών.
"Το κύμα" μπηκε τωρα.
Το χω δυο φορες στη λίστα. Μαλλον ειχα ξεχασει την πρώτη.
Ξημερωνει Δευτέρα δεκαεφτά.
Να μην ξεχασω να το ανεβασω στο μπλογκ.
Υ.Γ. (ή Υ.Σ. όπως μου το γραψαν μια φορά): I'm a child of heartbreak.
