Καπνός και στάχτη

Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο. Κοιτάζω τα απέναντι μπαλκόνια. Κλειστά τα παράθυρά.
Χαζεύω τις απέναντι πολυκατοικίες. Χαζεύω την πόλη.
Ακούω μία αντρική φωνή από το πεζοδρόμιο. Σου μοιάζει. Την ακολουθώ. Σκύβω να δω αν είσαι εσύ.
Δεν είσαι. Σου μοιάζει. Είναι σαν να σε βλέπω και να σε ακούω παντού. Κάθε μέρα.
Φυσάω τον καπνό θυμωμένη.
Σβήνω το τσιγάρο και μπαίνω πάλι μέσα στο σπίτι.
Όσα ξέρει το τσιγάρο δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, λένε.

Ξαπλώνω εκεί που ξαπλώναμε αγκαλιά και κοιτάζω το ταβάνι.
Και σκέφτομαι... Σκέφτομαι... Σκέφτομαι...
Μπορεί και να μετανιώνω.
Και τι δε θα έδινα για μια μόνο μικρή στιγμή μαζί σου.
Έστω για μία αγκαλιά.

Και θυμώνω πάλι.

Πότε θα φύγεις από μέσα μου σαν τον καπνό που ξεφυσάω;
Πότε θα σε σβήσω από το μυαλό μου σαν τσιγάρο;
Και φεύγεις.

Και μετά ξανάρχεσαι... Γιατί μάλλον δεν έφυγες ποτέ.