Exposed

"Μέρες μετά σκέφτηκα πως αυτός ο άνθρωπος μου ρουφάει όλη μου τη δύναμη. 
Ήθελα εκείνο το βράδυ να φύγω. Να τον αφήσω στον καναπέ και να φύγω με την πρόφαση "Έχω δουλειές", όπως άλλωστε είχε κάνει κι εκείνος. 
Αλλά δεν μπορούσα. Όχι γιατί ψηνόταν στον πυρετό αλλά γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μου δεν ήταν έτοιμο να τον αφήσει ακόμα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχω απωθημένα από αυτόν.
Γιατί όσες υποσχέσεις και να έδωσε εκείνη τη νύχτα που κοιμήθηκα αγκαλιά με έναν άνθρωπο ,που η σάρκα του έκαιγε και είχε ανάγκη από παρέα, δεν τήρησε καμία. Πάντα πίστευα ότι θα υπηρχε κι αλλη νυχτα. Κι αλλο πρωινό που θα ξυπνούσα με το στήθος του στην πλάτη μου. Και εγω για αλλη μια φορα πιστεψα πως αυτη τη φορα θα ηταν διαφορετικά. Και πως εχει αλλαξει, πως καταλαβε τι νιώθω για εκεινον και θελει να ανταπωδωσει. 
Μα για τουτον τον άνθρωπο θα είμαι παντα εκεινη η νυχτα του μηνα που κάνει το κέφι του. Και για μένα θα είναι πάντα οι 29 νύχτες που πεθαίνω. 

Και τον χρειαζομουν. Διαολε, τον χρειαζομουν! Και καθε φορα που τον σκεφτομαι το στομαχι μου σφίγγεται σε μέρη. Εχω ξεχασει ολα τα κακα, μα το γεγονός οτι δεν θα εχουμε ποτε αυτό που ειχε πιο παλια με καποια αλλη με σκοτώνει. Γιατι θα μπορουσαμε. Αλλά δεν ενιωθε. 
Ετσι δεν είναι; στις σχεσεις το πανω χερι εχει αυτος που νιωθει τα λιγότερα. Και αυτος που νιωθει τα πολλα, στην προκειμενη περιπτωση εγω, μενει απ εξω και περιμενει, περιμενει, περιμενει..."

Ένα πόστ χωρίς τραγούδι, γιατί κανένα δεν ταιριάζει με το mood μου.