Σαν παιδί, έχω μοναδικές και παράξενες αναμνήσεις. Θυμάμαι τα Σαββατοκύριακα που περνούσα στο σπίτι της γιαγιάς μου. Γάλα με coco pops, ψωμί με βούτυρο (μόνο με βούτυρο, γιατί έτσι μου άρεσε) και παιδικά από τις εννιά μέχρι τη μία το μεσημέρι. Θυμάμαι τις εκδρομές μας στα προάστια της Αττικής. Θυμάμαι που πηγαίναμε οι δυο μας και τρώγαμε σε κάποια ταβέρνα τις Κυριακές. Θυμάμαι τη συγκεκριμένη ταβέρνα, που παίρναμε πάντα μια μερίδα κατσικάκι με πατάτες και μια σαλιγκάρια. Ναι, σαλιγκάρια. Σ'ευχαριστώ γιαγιά που με έμαθες να τρώω σαλιγκάρια και να μην λέω ότι είναι αηδία. Σ'ευχαριστώ για όλες τις μοναδικές αναμνήσεις.
Θυμάμαι όταν η γιαγιά πήγαινε σε μνημόσυνα πάντα κρατούσε το τσουρεκάκι για μένα, και μου το έδινε να το πάρω την Δευτέρα στο σχολείο.
Και, μάντεψε, γιαγιά. Τώρα τρώω το τσουρέκι από το δικό σου μνημόσυνο.
Να ξέρεις, γιαγιά, έχω τον δικό σου καναπέ πια στο σπίτι μου. Και καμιά Κυριακή, τρώω coco pops και ψωμί με βούτυρο βλέποντας παιδικά στα κρυφά.
Να ξέρεις, δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωί πριν την κηδεία σου, που έπινα καφέ και διάβαζα σε κάποιο φυλλάδιο του Χαμόγελου το σημείωμα του μικρού Αντρέα.
Και σαν σήμερα, 9 του Νοέμβρη, ο Αντρέας το είχε γράψει αυτό στο ημερολόγιό του. Και χθες, πάλι έπεσε στα χέρια μου το σημείωμα αυτό. Τι σύμπτωση.
Και το θυμάμαι σαν να 'ταν σήμερα. Να μου μιλάς γι'αυτό το παιδί λες και το γνώριζες, και να θαυμάζεις αυτό που ξεκίνησε.
Και ξέρω, γιαγιά, πως όλα αυτά που γράφω δεν έχουν καμία συνοχή, αλλά σήμερα κάτι με έχει πιάσει και θέλω να τα βγάλω από μέσα μου. Στο χαρτί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου