Και έφυγες

   Τα σιχαίνομαι τα αντίο. Αλήθεια, τα σιχαίνομαι. Τα απεχθάνομαι, τα μισώ πώς το λένε.
Μισώ τους αποχαιρετισμούς και όλα αυτά τα γλυκόπικρα λόγια. "Να προσέχεις". "Καλό δρόμο". "Πάρε με όταν φτάσεις". Φυσικά και θέλω να με πάρεις όταν φτάσεις. Απλώς θα προτιμούσα να ήσουν εδώ. Να σου λέω "μείνε" κι εσύ να μένεις.
   Αλλά φεύγεις. Πάντα φεύγεις.
Απεχθάνεσαι τα πάντα και τα ποτέ, λες, αλλά ποτέ δεν έχεις μείνει.
    Και ξέρεις κάτι; Αυτό το πρωινό, που έβρεχε κι εγώ έμεινα στο αυτοκίνητο και σε κοιτούσα να φεύγεις, με πόνεσε. Με πόνεσε περισσότερο κι από τότε που έφυγες από την πόλη. Με πόνεσε χίλιες φορές περισσότερο, γιατί ξέρω πως αυτή τη σκηνή θα την ξαναζήσω άλλες χίλιες φορές. Κάθε φορά που θα έρχεσαι, θα σου λέω να μένεις κι εσύ θα πρέπει να ξαναφύγεις.
Με πόνεσε γιατί σε χρειαζόμουν. 
   Και σε κοιτούσα. Σε κοιτούσα να σέρνεις τη βαλίτσα και να φεύγεις. Στάθηκες για λίγο έξω απ'το σταθμό και γύρισες να με κοιτάξεις. Σου έκανα νεύμα "πήγαινε", και γύρισα το κεφάλι μου για δυο δευτερόλεπτα να σκουπίζω τα μάτια μου. Κι όταν ξαναγύρισα να σε κοιτάξω, είχες φύγει. Αν αυτή η αναθεματισμένη σκηνή είχε soundtrack, θα είχε σίγουρα αυτό.