5 π.μ.
Πάω να βγάλω με βρεγμένα χέρια την μπρίζα της τοστιέρας. Η μπρίζα κρέμεται και φαίνονται τα καλώδια μέσα από το πλακάκι του τοίχου.
"Είμαι πολύ μικρή για να πεθάνω. Και μάλιστα τόσο χαζά. Έχω πολλά πράγματα να κάνω" σκέφτηκα και τελικά σκούπισα τα χέρια μου.
Μου έφτιαξα 2 τοστ (τη σπεσιαλιτέ κάθε φοιτητή). Με βούτυρο. Όπως μου τα 'φτιαχνε η γιαγιά όταν ήμουν μικρή. Αναπολώ τις στιγμές αυτές. Που ήμουν μικρή και δεν είχα έγνοιες και προβλήματα και όλα ήταν έτοιμα για μένα.
Συνειδητοποιώ ξαφνικά πως μικρά ήμασταν ρομποτάκια φτιαγμένα για να διαβάζουν,να πηγαίνουν σχολείο, φροντιστήριο, χορό, μπάσκετ, να τρώνε, να κοιμούνται. Και κάπου στα 15 χρόνια "λειτουργίας" κάποιος μας βάζει ένα έξτρα χαρακτηριστικό: να αισθανόμαστε. Και τότε παύουμε να είμαστε, εν μέρει ρομπότ. Και γινόμαστε κάτι σαν πραγματικοί άνθρωποι, με συναισθήματα, με ανάγκες.
Παύση.
Με αναγκάζω να φάω. Το στομάχι μου στο πρώτο τοστ φωνάζει "ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΩ ΑΛΛΟ!".
Τρώω.
Το μυαλό παραμερίζει τις σκέψεις του φαγητού και μου φωνάζει, με διατάζει να σκεφτώ τι θα κάνω.
...
Τελικά τρώω και το δεύτερο.
Πριν με κοίταζα στο καθρέφτη. Το χρώμα μου χλωμό, το δέρμα μου θαμπό. Αισθάνομαι παγιδευμένη. Στις σκέψεις μου.
Στις σκέψεις των άλλων.
Στα συναισθήματά μου.
Στα συναισθήματα των άλλων.
Στις συνθήκες.
Αναρωτιέμαι: οι άλλοι δεν βλέπουν ότι είμαι χάλια; Και αμέσως μου απαντάω: Είσαι κάτι σαν κλόουν. Ένας πολύχρωμος, (χαζο)χαρούμενος κλόουν. Κάνεις κόσμο να γελάει, κάνεις κόσμο να φοβάται καμιά φορά, και τελικά όταν γυρνάς σπίτι και βγάζεις τα χρώματα είσαι ένας γκρίζος άνθρωπος. Δεν αφήνεις τους άλλους να δουν πως είσαι χάλια.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι που να 'χεις κρύψει μέσα στο σπίτι σου αυτό που σου έγραψα προχθές. Και τι θα το κάνεις.
Το φαντάζομαι χωμένο κάπου ανάμεσα στα βιβλία της σχολής.
(Ήταν πρώτο στα προτεινόμενα του YouTube κι από την ώρα που άρχισα να γράφω το ακούω συνεχόμενα. Και στο είπα, έχω κόλλημα με τις παρενθέσεις.)
Πάω να βγάλω με βρεγμένα χέρια την μπρίζα της τοστιέρας. Η μπρίζα κρέμεται και φαίνονται τα καλώδια μέσα από το πλακάκι του τοίχου.
"Είμαι πολύ μικρή για να πεθάνω. Και μάλιστα τόσο χαζά. Έχω πολλά πράγματα να κάνω" σκέφτηκα και τελικά σκούπισα τα χέρια μου.
Μου έφτιαξα 2 τοστ (τη σπεσιαλιτέ κάθε φοιτητή). Με βούτυρο. Όπως μου τα 'φτιαχνε η γιαγιά όταν ήμουν μικρή. Αναπολώ τις στιγμές αυτές. Που ήμουν μικρή και δεν είχα έγνοιες και προβλήματα και όλα ήταν έτοιμα για μένα.
Συνειδητοποιώ ξαφνικά πως μικρά ήμασταν ρομποτάκια φτιαγμένα για να διαβάζουν,να πηγαίνουν σχολείο, φροντιστήριο, χορό, μπάσκετ, να τρώνε, να κοιμούνται. Και κάπου στα 15 χρόνια "λειτουργίας" κάποιος μας βάζει ένα έξτρα χαρακτηριστικό: να αισθανόμαστε. Και τότε παύουμε να είμαστε, εν μέρει ρομπότ. Και γινόμαστε κάτι σαν πραγματικοί άνθρωποι, με συναισθήματα, με ανάγκες.
Παύση.
Με αναγκάζω να φάω. Το στομάχι μου στο πρώτο τοστ φωνάζει "ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΩ ΑΛΛΟ!".
Τρώω.
Το μυαλό παραμερίζει τις σκέψεις του φαγητού και μου φωνάζει, με διατάζει να σκεφτώ τι θα κάνω.
...
Τελικά τρώω και το δεύτερο.
Πριν με κοίταζα στο καθρέφτη. Το χρώμα μου χλωμό, το δέρμα μου θαμπό. Αισθάνομαι παγιδευμένη. Στις σκέψεις μου.
Στις σκέψεις των άλλων.
Στα συναισθήματά μου.
Στα συναισθήματα των άλλων.
Στις συνθήκες.
Αναρωτιέμαι: οι άλλοι δεν βλέπουν ότι είμαι χάλια; Και αμέσως μου απαντάω: Είσαι κάτι σαν κλόουν. Ένας πολύχρωμος, (χαζο)χαρούμενος κλόουν. Κάνεις κόσμο να γελάει, κάνεις κόσμο να φοβάται καμιά φορά, και τελικά όταν γυρνάς σπίτι και βγάζεις τα χρώματα είσαι ένας γκρίζος άνθρωπος. Δεν αφήνεις τους άλλους να δουν πως είσαι χάλια.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι που να 'χεις κρύψει μέσα στο σπίτι σου αυτό που σου έγραψα προχθές. Και τι θα το κάνεις.
Το φαντάζομαι χωμένο κάπου ανάμεσα στα βιβλία της σχολής.
(Ήταν πρώτο στα προτεινόμενα του YouTube κι από την ώρα που άρχισα να γράφω το ακούω συνεχόμενα. Και στο είπα, έχω κόλλημα με τις παρενθέσεις.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου