Ιούνιος. Ημέρα πρώτη. Είμαι καλά. Βγαίνω από το δωμάτιο με ψυχραιμία, αφήνω το κινητό στο τραπέζι και αισθάνομαι ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Δεν κλαιω. Δεν θα κλάψω. Δεν υπόσχομαι ότι δεν θα κλάψω. Αλλά δεν κλαίω. Το βράδυ βγαίνω. Πίνω. Δεν κάνει τίποτα. Μόνο κακό σε εμένα.
Ημέρα δεύτερη: Ξυπνάω με δύο τεράστια βάρη. Ένα στο κεφάλι και ένα μεγαλύτερο στην καρδιά. Δεν κλαίω πάλι. Νιώθω θυμό. Για εκείνον; Για τον εαυτό μου; Για εμάς; Ποιό "εμείς";. Δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μόνο "αυτός". Ούτε καν εγώ.
Το μεσημέρι ακούω αυτό και τα δάκρυα καίνε το πρόσωπό μου σαν οξύ.
Ελάχιστες μέρες και νύχτες αργότερα χτυπάει το τηλέφωνό μου στις 5 το πρωί καθώς κοιμάμαι ανήσυχη. Το σηκώνω και δεν ξανακοιμάμαι μέχρι την επόμενη μέρα στις 3 το πρωί. Τρώω μετά βίας, παρακολουθώ το μάθημα μετά βίας, με περνάνε για άρρωστη. Φεύγω και το βράδυ τον βλέπω μπροστά μου.
Κενό.
Κενό.
Κενό.
Ένα απλό, μεγάλο κενό.Ένα τίποτα.
Εγώ φταίω. Ή αυτός; Ή κανείς; Ή και οι δύο;
Δεν μου άξιζε. Νιώθω αδικημένη.
Μισώ τον εαυτό μου στη σκέψη του μαζί με κάποια που δεν είμαι εγώ.
Και ποτέ ξανά δεν θα είσαι. Το υποσυνείδητό μου, το προαίσθημα που είχα, η καρδιά μου, ομόφωνα μου λένε πως είμαι τελειωμένη.
Τελειωμένη υπόθεση. Αυτό είμαι. Περνάει καλά. Χαίρομαι.
Με άλλη. Λυπάμαι.
-
Σεπτέμβρης.
Με προσπερνά, δεν με κοιτάζει. Μπαίνει μέσα στην αίθουσά μου. Κάνει πλάκα με τους φίλους του. Με αγνοεί. Δεν υπάρχω για εκείνον. Ηλίθια είσαι και τον κοιτάζεις; Σταμάτα. Σου κάνει κακό. Θυμάσαι. Μην θυμάσαι.
Γυρίζω το βλέμμα και κοιτάζω τις γραμμές του τρένου.
Θα αντέξω να είμαι στον ίδιο χώρο μαζί του για άλλον ένα χρόνο;
Φεύγω. Είναι για το καλό μου, για το καλό όλων. Τον αγαπάω, αλλά τι άλλο να κάνω; Είναι καλά και φαίνεται. Είναι καλά χωρίς την παρουσία μου στη ζωή του.
Δεν λέω γεια σε κανέναν και την επόμενη μέρα δεν εμφανίζομαι πουθενά.
-
Και ξαφνικά τα χείλη του αγγίζουν τα δικά μου. Ένα τόσο ίδιο μα τόσο διαφορετικό φιλί...
Και νιώθω όπως ένιωθα παλιά. Και ακόμα πιο καλά. Και τον αγαπώ. Διστάζω να το πω αλλά, διάολε, τον αγαπάω.
Ανατριχιάζω.
Πυροτεχνήματα.
Δεν ξεχνάω, αλλά συγχωρώ. Θυμάμαι αλλά προσπαθώ πάντα να κοιτάζω το παρόν.
Κι ας μην τα καταφέρνω καμιά φορά, είναι που ξέρω πως αντικαταστάθηκα για κάποιο καιρό. Και, τέλος, που από κει που είχα τα πάντα, τα έχασα.
Ημέρα δεύτερη: Ξυπνάω με δύο τεράστια βάρη. Ένα στο κεφάλι και ένα μεγαλύτερο στην καρδιά. Δεν κλαίω πάλι. Νιώθω θυμό. Για εκείνον; Για τον εαυτό μου; Για εμάς; Ποιό "εμείς";. Δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μόνο "αυτός". Ούτε καν εγώ.
Το μεσημέρι ακούω αυτό και τα δάκρυα καίνε το πρόσωπό μου σαν οξύ.
Ελάχιστες μέρες και νύχτες αργότερα χτυπάει το τηλέφωνό μου στις 5 το πρωί καθώς κοιμάμαι ανήσυχη. Το σηκώνω και δεν ξανακοιμάμαι μέχρι την επόμενη μέρα στις 3 το πρωί. Τρώω μετά βίας, παρακολουθώ το μάθημα μετά βίας, με περνάνε για άρρωστη. Φεύγω και το βράδυ τον βλέπω μπροστά μου.
Κενό.
Κενό.
Κενό.
Ένα απλό, μεγάλο κενό.Ένα τίποτα.
Εγώ φταίω. Ή αυτός; Ή κανείς; Ή και οι δύο;
Δεν μου άξιζε. Νιώθω αδικημένη.
Μισώ τον εαυτό μου στη σκέψη του μαζί με κάποια που δεν είμαι εγώ.
Και ποτέ ξανά δεν θα είσαι. Το υποσυνείδητό μου, το προαίσθημα που είχα, η καρδιά μου, ομόφωνα μου λένε πως είμαι τελειωμένη.
Τελειωμένη υπόθεση. Αυτό είμαι. Περνάει καλά. Χαίρομαι.
Με άλλη. Λυπάμαι.
-
Σεπτέμβρης.
Με προσπερνά, δεν με κοιτάζει. Μπαίνει μέσα στην αίθουσά μου. Κάνει πλάκα με τους φίλους του. Με αγνοεί. Δεν υπάρχω για εκείνον. Ηλίθια είσαι και τον κοιτάζεις; Σταμάτα. Σου κάνει κακό. Θυμάσαι. Μην θυμάσαι.
Γυρίζω το βλέμμα και κοιτάζω τις γραμμές του τρένου.
Θα αντέξω να είμαι στον ίδιο χώρο μαζί του για άλλον ένα χρόνο;
Φεύγω. Είναι για το καλό μου, για το καλό όλων. Τον αγαπάω, αλλά τι άλλο να κάνω; Είναι καλά και φαίνεται. Είναι καλά χωρίς την παρουσία μου στη ζωή του.
Δεν λέω γεια σε κανέναν και την επόμενη μέρα δεν εμφανίζομαι πουθενά.
-
Και ξαφνικά τα χείλη του αγγίζουν τα δικά μου. Ένα τόσο ίδιο μα τόσο διαφορετικό φιλί...
Και νιώθω όπως ένιωθα παλιά. Και ακόμα πιο καλά. Και τον αγαπώ. Διστάζω να το πω αλλά, διάολε, τον αγαπάω.
Ανατριχιάζω.
Πυροτεχνήματα.
Δεν ξεχνάω, αλλά συγχωρώ. Θυμάμαι αλλά προσπαθώ πάντα να κοιτάζω το παρόν.
Κι ας μην τα καταφέρνω καμιά φορά, είναι που ξέρω πως αντικαταστάθηκα για κάποιο καιρό. Και, τέλος, που από κει που είχα τα πάντα, τα έχασα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου